ลู่เซียวรู้สึกผิดหวังในใจ เขาอดกลั้นความโกรธที่กำลังพลุ่งพล่าน แล้วโบกมือพลางกล่าวว่า “พวกเจ้าไปเถิด ตระกูลลู่ของเราไม่ต้องการบุตรชายที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้!”
“ขอบคุณคุณชายใหญ่ที่เห็นชอบ!”
ฟางซิ่วรีบหมุนตัวแล้วพาบุตรชายอย่างลู่จั้วเดินจากไปทันที
“ท่านแม่ ต่อไปข้าจะใช้แซ่ฟางแล้ว เรียกข้าว่าฟางจั้ว! ท่านตาจะต้องดีใจมากแน่ ๆ!”
บนใบหน้าของลู่จั้วปรากฏรอยยิ้มสดใสจากก้นบึ้งของหัวใจ เป็นความตรงข้ามอย่างชัดเจนกับสีหน้าอันหม่นหมองเศร้าโศกของผู้คนในห้องโถงใหญ่
แต่ก่อนที่แม่ลูกจะก้าวออกไป พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากนอกห้องโถงใหญ่
“ฟางจั้ว? ช่างเป็นชื่อที่ดีจริง ๆ!”
ร่างสูงโปร่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตูใหญ่
เขาสวมอาภรณ์สีดำทั้งตัว มีดาบห้อยอยู่ที่เอว
บนร่างกายของเขาแผ่กระจายกลิ่นอายอันดุดันเย็นเยียบที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว
