ผู้คนมากมายต่างโกรธจัด พวกเขาจะมองไม่ออกได้อย่างไรว่าฟางซิ่วกำลังกังวลว่าจะถูกลากเข้าไปพัวพันด้วย นางจึงต้องการที่จะแยกตัวให้ห่างจากตระกูลลู่
“ขอร้องคุณชายใหญ่โปรดเห็นใจด้วย!”
ฟางซิ่วมีสีหน้าสงบนิ่ง ไม่ตื่นตระหนกแต่อย่างใด
นางมาจากตระกูลฟาง แต่ก่อนต้องพึ่งพาอาศัยลมหายใจของตระกูลลู่ แต่ตอนนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว!
นางไม่เชื่อว่าลู่เซียวจะกล้าไม่ตอบรับ!
ลู่เซียวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “เจ้าสามารถจากไปได้ แต่ลู่จั๋วเป็นบุตรหลานของตระกูลลู่ เขาจำเป็นต้องอยู่ที่นี่!”
“ไม่ได้!”
ลู่จั๋วตะโกนออกมาทันที “ในร่างกายของข้ายังมีเลือดของตระกูลฟางอยู่ครึ่งหนึ่ง ข้าจะเปลี่ยนแซ่ไปอยู่บ้านท่านตาของข้า! ข้าไม่มีวันจะตายตามพวกเจ้าตระกูลลู่ไปแน่!”
ประโยคนี้ก้องไปทั่วห้องโถง ฟังดูบาดหูอย่างยิ่ง
คนตระกูลลู่รู้สึกโกรธและเศร้าใจ
พานอิ๋งซิ่วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ มุมปากปรากฏรอยยิ้ม
พานอวิ๋นเฟิงไม่ได้สนใจมากขนาดนั้น เขาหัวเราะจนตัวโยน “อายุยังน้อย แต่กลับรู้จักเลือกสิ่งที่ดีและหลีกเลี่ยงเคราะห์ร้ายแล้ว ช่างเป็นเด็กที่มีอนาคตยิ่งนัก!”
