ทุกคนในตระกูลลู่ได้ยินแล้วต่างก็รู้สึกตกใจ พวกเขาล้วนตระหนักได้ว่าครั้งนี้ลู่เยี่ยได้ก่อเรื่องใหญ่แล้ว!
“หลับใหลไปถึงสามปี เพิ่งตื่นขึ้นมาเมื่อวาน เพียงแค่ผ่านไปวันเดียวก็ก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้! นี่คือประมุขตระกูลที่พวกเจ้าเลือกมาหรือ?” พานอิ๋งซิ่วเอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงเย็นชา
นางสวมอาภรณ์สีขาว ใบหน้างดงามสะอาดสะอ้าน ในฐานะไข่มุกล้ำค่าแห่งตระกูลพานและอดีตเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเต๋าหลิงซู ทุกการเคลื่อนไหวของนางแฝงไว้ด้วยความสง่างามและบารมีอันติดตัวมาแต่กำเนิด
ด้านข้าง พานอวิ๋นเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า “เจ้าลู่เหล่าเอ้อร์นี่มันสมองหมูชัด ๆ! นั่นเป็นสำนักศึกษาเทียนเหอนะ เป็นสำนักศึกษาที่ราชสำนักต้าเฉียนจัดตั้งขึ้น!”
“การก่อเรื่องของเขาไม่เพียงทำร้ายตัวมันเอง ยังพลอยทำให้ตระกูลลู่ของพวกเจ้าเดือดร้อนไปด้วย!”
“โง่! ช่างโง่เสียจริง!”
กล่าวจบ พานอวิ๋นเฟิงก็ส่ายหน้าอย่างดูแคลน
การกระทำเช่นนี้ทำให้สมาชิกตระกูลลู่ต่างจ้องมองด้วยความโกรธ และตำหนิพานอวิ๋นเฟิงว่าไร้มารยาท
