เมื่อเห็นว่ากำลังจะเกิดการโต้เถียงกัน คุณชายใหญ่ลู่เซียวจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “พอได้แล้ว! ข้าเชื่อว่าลู่เยี่ยจะไม่ทำอะไรบุ่มบ่าม!”
“หากไม่ใช่เพราะเขาลงมือช่วย พวกเราศิษย์ตระกูลลู่ที่ฝึกฝนอยู่ในสำนักศึกษาเทียนเหอคงถูกสังหารไปแล้ว!”
ลู่เซียวกวาดตามองคนทั้งหลายในห้องใหญ่ “ตอนนี้สิ่งที่พวกเราต้องทำคือทำตามที่ลู่เยี่ยบอก อย่าไปช่วยคนที่สำนักศึกษาเทียนเหอ แล้วรอจนกว่าเขาจะกลับมาเท่านั้น!”
“กลับมา?”
พานอิ๋งซิ่วถอนหายใจอย่างแผ่วเบา “สร้างเรื่องราวใหญ่ถึงเพียงนี้ สำนักศึกษาเทียนเหอจะปล่อยไปง่าย ๆ ได้อย่างไร ในความเห็นของข้า น้องรองคงจะกลับมาไม่ได้แล้ว!”
คนในตระกูลตระกูลลู่ต่างรู้สึกหนักอึ้งในใจยิ่งขึ้น
“หรือว่าวาสนาของตระกูลลู่จะหมดสิ้นแล้ว?”
บางคนมีสีหน้าซีดเผือด หมดอาลัยตายอยาก
ผู้คนมากมายจากตระกูลลู่ต่างมีความคิดเช่นนี้
เพียงแค่ระยะเวลาไม่ถึงครึ่งเดือน ผู้อาวุโสในตระกูลต่างเสียชีวิตในสนามรบที่ด่านเทียนหลาง
เสาหลักของตระกูลอย่างลู่ซิงอี้ก็หายสาบสูญไปอย่างลึกลับ
