สิ่งเดียวที่ทำให้พานอิ๋งซิ่วรู้สึกอัศจรรย์ใจก็คือ วันนี้ลู่เยี่ยไปที่หอจันทราซึ่งเป็นที่ดั้งเดิมของตระกูลลู่เพื่อไปสะสางบัญชีกับฉินอู๋ซาง แต่เขากลับสามารถถอนตัวออกมาได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย
แต่ก็นับว่าโชคดี ท้ายที่สุดลู่เยี่ยก็ก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมาอีกจนได้
กล้าดีอย่างไรถึงกับก่อเหตุร้ายในสำนักศึกษาเทียนเหอ พานอิ๋งซิ่วถึงขั้นสงสัยว่า ลู่เยี่ยมีน้ำเข้าสมองหรือไม่!
“ฮูหยินน้อย พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ท่านก็ถือเป็นคนของตระกูลลู่ของเรา ท่านคงไม่ใช่ว่าจะเห็นคนตายแล้วไม่ช่วยหรอกกระมัง?”
มีคนอดไม่ไหวจึงเอ่ยถามขึ้นมา
“ข้าหรือ?”
พานอิ๋งซิ่วส่ายหน้า นางถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ลู่เยี่ยสังหารคนในสำนักศึกษาเทียนเหอ เขาได้ละเมิดกฎหมายแห่งต้าเฉียนไปแล้ว ต่อให้ข้าวิงวอนตระกูลพานให้ออกหน้า ก็เกรงว่าจะยากที่จะช่วยเหลือได้”
“เรื่องของตระกูลลู่พวกของเรา ไยต้องให้คนนอกมายุ่มย่ามด้วย!”
คุณชายใหญ่ลู่เซียวขมวดคิ้วแล้วตวาดว่า “ผู้ใดกล้าพูดจาเหลวไหลอีก อย่าโทษข้าว่าไม่สุภาพก็แล้วกัน!”
