แต่ลู่เยี่ยกลับเผยรอยยิ้ม “ไม่ต้องกลัว ๆ ข้าไม่มีวันปล่อยให้ท่านแม่ทัพเซี่ยทำลายกฎระเบียบเด็ดขาด เจ้าเทียนป๋อฉงไม่คู่ควรด้วยซ้ำ!”
แม้จะถูกดูหมิ่นเช่นนี้ แต่เทียนป๋อฉงกลับรู้สึกโล่งอกขึ้นมา เขาจึงเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง “ลู่เยี่ย เจ้าวางใจได้ ข้า เทียนป๋อฉงขอสาบานต่อฟ้าว่าจะกลับตัวกลับใจ ล้างความผิดที่เคยทำมา และในภายภาคหน้าจะไปขอขมาถึงประตูด้วยตัวเองอย่างแน่นอน!”
น้ำเสียงของเขาหนักแน่น เน้นชัดทุกถ้อยคำ
“ไม่จำเป็นต้องขอขมาหรอก”
ลู่เยี่ยมองดูเทียนป๋อฉงที่คุกเข่าอยู่ตรงนั้นเหมือนสุนัขแก่อย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง แล้วกล่าวว่า “แม่นางนั่วนั่ว พวกเราไปกันเถอะ”
แม่นางนั่วนั่วจ้องตาลู่เยี่ยเพียงแวบหนึ่ง “ข้าฟังท่านอาจารย์ ข้าไม่มีวันฟังเจ้าหรอก!”
เซี่ยหลิงชิวกล่าวว่า “ฟังลู่เยี่ยเถิด”
แม่นางนั่วนั่วเงียบไป “……”
นางรู้สึกอึดอัดใจอย่างยิ่ง ไม่อาจเข้าใจได้ว่าเหตุใดท่านอาจารย์จึงโปรดปรานเจ้าโจรหน้าด้านที่น่ารังเกียจผู้นั้นถึงเพียงนี้!
ไม่นาน รถม้าจุ้ยเฟิงก็แล่นตัวออกไปไกล
เทียนป๋อฉงยังคงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น จนกระทั่งรถม้าจุ้ยเฟิงหายลับไป แต่ก็ยังไม่เห็นเขาลุกขึ้นมาเลย
“ท่านเจ้าเมือง!”
