เหล่าองครักษ์จวนเจ้าเมืองรีบวิ่งเข้ามาประคองเขาอย่างรวดเร็ว
“จงถอยไปกันให้หมด ข้าไม่เป็นไร!”
เทียนป๋อฉงค่อย ๆ ลุกขึ้น สีหน้าและแววตาดูสงบนิ่ง มองไม่เห็นความรู้สึกใด ๆ เลยแม้แต่น้อย
มีเพียงหน้าผากที่บวมแดงจากการโขกพื้นเท่านั้นที่ดูเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ
เขาปัดฝุ่นออกจากอาภรณ์ มองไปรอบ ๆ แล้วสั่งองครักษ์ให้จัดการศพของอวิ๋นเถิงอย่างเรียบร้อย ส่วนตัวเขาเดินเข้าไปในจวนเจ้าเมือง
จนกระทั่งมาถึงริมทะเลสาบที่เขามักจะมาตกปลาเป็นประจำ เทียนป๋อฉงนั่งลงหยิบคันเบ็ด ใบหน้าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นหม่นหมองลงทีละน้อย
ในที่สุด ใบหน้าของเขาก็บิดเบี้ยวและดูน่ากลัวเป็นที่สุด!
ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ลุกโชนราวกับไฟ
……
ภายในรถม้าจุ้ยเฟิง
“เทียนป๋อฉงผู้นั้นเกลียดเจ้าเข้ากระดูกดำ เหตุใดตอนนั้นเจ้าจึงไม่สังหารเขาเสีย?”
เซี่ยหลิงชิวนั่งอย่างเกียจคร้าน ดวงตาที่ดุจดั่งน้ำค้างในฤดูใบไม้ร่วงของนางจ้องมองไปที่ลู่เยี่ย
ตอนนั้นนางได้แสดงท่าทีว่าพร้อมจะลงมือ แต่สิ่งที่นอกเหนือความคาดหมายก็คือ ลู่เยี่ยกลับไม่ได้ทำเช่นนั้น
