แม่นางนั่วนั่วนั่งอยู่บนรถม้าจุ้ยเฟิงอย่างเกียจคร้าน นางเพียงชายตามองเทียนป๋อฉงแวบหนึ่งเท่านั้น แล้วก็เบนสายตากลับไป
เจ้าเมืองแห่งเมืองเทียนเหอจะเป็นใครก็ช่างเถอะ
สุดท้ายก็เป็นเพียงเจ้าเมืองแห่งหนึ่งในดินแดนห่างไกลเท่านั้น
บุคคลเช่นนี้ หากอยู่ในเมืองหลวงของต้าเฉียน ก็ไม่คู่ควรให้ชายตามองเลย
“เอามาแล้ว เอามาแล้ว!”
ไม่ไกลออกไป พ่อบ้านอวิ๋นเถิงก็อุ้มกล่องหยกใบหนึ่งเดินรีบร้อนเข้ามา ใบหน้าแก่ชรานั้นเต็มไปด้วยความประจบประแจง
“เอาของมา แล้วพวกเจ้าก็ไปได้แล้ว”
แม่นางนั่วนั่วสั่งอย่างไม่สนใจ
นางไม่ได้หยิ่งยโสจนมองข้ามคนอื่น และก็ไม่ได้ดูถูกเทียนป๋อฉง แต่เป็นเพราะตั้งแต่ได้เห็นลู่เยี่ย นางก็อารมณ์ไม่ดีมาตลอด!
ดังนั้น นางจึงไม่สนใจที่จะแสดงสีหน้าดี ๆ กับใครทั้งนั้น
“นี่…”
เทียนป๋อฉงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า “ผู้น้อยได้เตรียมงานเลี้ยงไว้แล้ว ไม่ทราบว่าจะสามารถเชิญท่านแม่ทัพเซี่ยมาเยือนที่จวนอันต่ำต้อยของผู้น้อย เพื่อให้ผู้น้อยได้ทำหน้าที่เจ้าบ้านสักครั้งได้หรือไม่?”
ถ้อยคำระมัดระวังอย่างยิ่ง ท่าทีนั้นช่างต่ำต้อยเสียจนไม่อาจต่ำต้อยไปกว่านี้ได้อีก
