หากปล่อยให้ท่านแม่ทัพเซี่ยเข้าใจความเป็นมาเป็นไปของตัวอักษรครอบครองหยกย่อมนำภัยมาสู่ตนนั้น จะเกิดเรื่องใหญ่แน่!
“ช้าก่อน!”
เทียนป๋อฉงแสร้งทำหน้าตกตะลึงแล้วกล่าวว่า “อะไรคือครอบครองหยกย่อมนำภัยมาสู่ตน! ข้าไม่รู้เรื่องนี้เลย!”
“ลู่เยี่ย เจ้ารอก่อน ถึงอย่างไรข้าก็ต้องคลี่คลายความเข้าใจผิดนี้ ข้าจะไม่ยอมให้ความสัมพันธ์ระหว่างอากับหลานของพวกเราแตกหักไป!”
เทียนป๋อฉงหันหลังกลับมาอย่างกะทันหัน ในดวงตาฉายแววเย็นเยียบ พลางกล่าวว่า “อวิ๋นเถิง เจ้าเป็นพ่อบ้านของจวนเจ้าเมือง เมื่อเช้านี้ลู่เยี่ยมาเยือน เจ้าก็เป็นคนต้อนรับเขา เจ้าบอกมาสิว่าเกิดอะไรขึ้น”
อวิ๋นเถิงมีเหงื่อเย็น ๆ ผุดขึ้นที่หน้าผาก เขาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น พร้อมเอ่ยเสียงสั่นด้วยความสำนึกผิดว่า “ผู้น้อยสมควรตาย ทั้งหมดเป็นเพราะผู้น้อยกระทำการอย่างอำเภอใจ ขอใต้เท้าโปรดละเว้นชีวิตด้วยเถิด!”
กล่าวจบ เขาก็ยกฝ่ามือขึ้น ตบหน้าของตัวเองอย่างเต็มแรง จนแก้มบวมแดงมีเลือดไหลออกมา
ลู่เยี่ยมองดูทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้า อดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะพลางกล่าวว่า “แค่นี้เองหรือ? ละครที่แสดงออกมาช่างดูจืดชืดและไม่น่าตื่นเต้นเลย”
