เทียนป๋อฉงมีสีหน้าเปลี่ยนไป ถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “เจ้าพูดถูกแล้ว ในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาของข้า กลับกระทำการตามอำเภอใจ ก่อเรื่องเลวร้ายมากมาย เกือบจะทำลายความสัมพันธ์อาหลานระหว่างพวกเรา สมควรตาย!”
เขาพลันตวัดฝ่ามือออกไปอย่างฉับพลัน
ปัง!
อวิ๋นเถิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้นศีรษะแตกกระจาย เลือดสดผสมกับสมองกระเด็นเปื้อนพื้น ร่างของเขาล้มลงกับพื้นอย่างแข็งทื่อ
ลู่เยี่ยหรี่ตามอง รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป ความโหดร้ายและไร้ความปรานีของเทียนป๋อฉงทำให้เขารู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก
“ลู่เยี่ย ข้าเฝ้าดูเจ้าเติบโตขึ้นมา ตอนเจ้ายังเล็ก ข้าเคยชี้แนะการฝึกฝนให้เจ้า เจ้าเหมือนกับคนในครอบครัว ข้าย่อมไม่ปล่อยให้เจ้าต้องได้รับความขุ่นเคืองใจแม้แต่น้อย!”
เทียนป๋อฉงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกล่าวอย่างจริงจัง “คนผู้นี้ตายไปแล้ว เจ้าคงเชื่อในความจริงใจของข้าแล้วกระมัง?”
“ข้าจะเชื่อหรือไม่เชื่อมันไม่สำคัญ”
ลู่เยี่ยจ้องมองเทียนป๋อฉงด้วยสายตาลึกล้ำ “สิ่งที่สำคัญคือ วิธีการของท่านมันทำให้ข้ารู้สึกขยะแขยง!”
