ลู่เยี่ยมองภาพนี้ทั้งหมดด้วยตาตัวเอง เขาสูดจมูกเบา ๆ แล้วลองวิเคราะห์กลิ่นออกมา
ปีศาจกู่พิษเผาใจที่เคยต่อสู้กับเซี่ยหลิงชิว หากอยู่ในสนามรบนอกอาณาเขต พลังของมันจะไม่มีอะไรโดดเด่นเลย!
แน่นอน หากอยู่ในต้าเฉียน มันก็สมควรได้ชื่อว่าเป็นปีศาจร้ายอย่างแท้จริง
จึงไม่แปลกที่แม้แต่เซี่ยหลิงชิวผู้เป็นปรมาจารย์ยุทธ์แห่งโลกมนุษย์ยังถูกทำให้บาดเจ็บได้
“ท่านแม่ทัพรู้สึกอย่างไรบ้าง?”
ลู่เยี่ยสังเกตเห็นว่าผมยาวที่มวยของเซี่ยหลิงชิวกระจายออก ร่างอันอ่อนระทวยของนางกำลังสั่นเล็กน้อย ใบหน้าที่งดงามเย้าเย้ายวนใจซีดขาว ราวกับว่ากำลังจะหมดแรง
แต่ไม่นาน เซี่ยหลิงชิวก็นั่งตัวตรง เช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านพลังชีวิตที่น่าทึ่งและดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา
“สบาย…”
เซี่ยหลิงชิวถอนหายใจยาว ดวงตาคู่งามเปล่งประกายแวววาว ใบหน้าเปล่งปลั่งดูมีชีวิตชีวา
“เจ้าเด็กคนนี้ทำให้ข้าต้องมองเจ้าใหม่จริง ๆ!”
นางมองไปยังลู่เยี่ยด้วยสายตาที่อ่อนโยนราวกับน้ำ ยากจะปิดบังความชื่นชมและความยินดี
ลู่เยี่ยจึงกล่าวอย่างถ่อมตัว “ท่านแม่ทัพกล่าวชมข้าเกินไปแล้ว!”
เขามองออกว่า การที่ตัวเองแสดงฝีมือในครั้งนี้ ทำให้เซี่ยหลิงชิวแม่ทัพหญิงอา
