ภรณ์สีแดงผู้นี้ยอมรับและได้รับความไว้วางใจจากนางแล้ว!
“หากเจ้าถ่อมตัวเช่นนี้ก็ดูเสแสร้งเกินไป เมื่อสามปีที่แล้ว ตอนที่อยู่ในเมืองหลวง ข้าก็เห็นแล้วว่าเจ้าเด็กคนนี้ไม่ได้เป็นคนถ่อมตัวเลยแม้แต่น้อย”
เซี่ยหลิงชิวอารมณ์ดีอย่างมาก ถึงขั้นหาโอกาสหยอกล้อเขาสักประโยค
นางยังจำได้ราง ๆ ว่า ในเมืองหลวงเมื่อครั้งนั้น บัณฑิตจอมอัจฉริยะเพียงสิบสี่ปีลู่เยี่ยมีอุปนิสัยที่เย่อหยิ่งและเปิดเผย ความมั่นใจเช่นนั้นไม่จำเป็นต้องปกปิดเลย
ลู่เยี่ยถอนหายใจ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ผ่านโลกมามากว่า “เรื่องเหล่านั้นเป็นอดีตไปแล้ว ข้าในตอนนี้ เป็นเพียงคนซื่อ ๆ ที่ถูกโลกขัดเกลาจนมุมที่เคยแหลมคมทู่ลงไปหมดแล้ว”
“จริงหรือ?”
เซี่ยหลิงชิวหัวเราะเยาะ “ถ้าอย่างนั้น เจ้าช่วยปล่อยมือก่อนข้าได้หรือไม่?”
“ฮ่า ๆ ๆ เป็นเพราะข้าตั้งใจรักษาอาการบาดเจ็บให้ท่านแม่ทัพมากเกินไป จนกระทั่งลืมเรื่องนี้ไปเลย”
ลู่เยี่ยไม่ได้รู้สึกเขินอายเลยแม้แต่น้อย เขาปล่อยมือหยกของเซี่ยหลิงชิวอย่างเปิดเผย
เซี่ยหลิงชิวชำเลืองมองไปที่ลู่เยี่ยเพียงแวบหนึ่ง โดยไม่ได้ถือสาอะไร
“นี่คือกลิ่นอายของปีศาจกู่พิษเผาใจใช่หรือไม่?”
เซี่ยหลิงชิวสังเกตเห็นคราบเลือดที่ยังคงส่งกลิ่นคาวบ
