บทที่ 17 คนที่ไม่สมควรเป็นคน ลู่เหล่าเอ้อร์
“ไม่ผิด นี่คือการข่มขู่!”
ลู่เยี่ยมองจ้องเซวียไป๋ซงอย่างลึกซึ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป
เสียงของเขาดังลอยกลับมาว่า “เจ้าเป็นหนี้ชีวิตของท่านอารองข้าหนึ่งชีวิต ในภายหลัง ข้าจะทวงคืนด้วยมือของข้าเอง!”
ใบหน้าแก่ ๆ ของเซวียไป๋ซงยิ่งดูน่าเกลียดขึ้น ทรวงอกของเขาขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง
แต่สุดท้ายเขาก็กลั้นความโกรธในใจเอาไว้ได้
เพราะมีเซี่ยหลิงชิวอยู่ ทำให้เขาไม่กล้าทำอะไรหุนหันพลันแล่นอีกต่อไป!
“ท่านแม่ทัพ ข้าอยากขอให้ท่านอาจารย์หยวนคุนไปด้วยกัน ขอท่านโปรดอนุญาตด้วย!”
ลู่เยี่ยเดินมาถึงข้างเซี่ยหลิงชิว ก็ประสานมือคำนับ
วันนี้อาจารย์หยวนคุนยอมสละทุกสิ่ง เพื่อออกหน้าปกป้องเขา จนได้รับบาดเจ็บสาหัส ลู่เยี่ยย่อมไม่อาจจากไปเฉย ๆ ได้
เซี่ยหลิงชิวพยักหน้าตอบ “ได้!”
“ขอบคุณท่านแม่ทัพ!”
ลู่เยี่ยค้อมกายคำนับอีกครั้ง
หัวใจของหยวนคุนเริ่มปั่นป่วน ไม่อาจสงบลงได้เป็นเวลานาน
เขาไม่ได้ปฏิเสธความหวังดีของลู่เยี่ย หลังจากผ่านเหตุการณ์วันนี้ สำนักศึกษาเทียนเหอย่อมไม่อาจให้ที่ทางแก่เขาได้อีกต่อไป การอยู่ต่อไปมีแต่จะนำภัยมาให้
