ลู่เยี่ยกะพริบตาปริบ ๆ กล่าวอย่างน้อยใจว่า “ท่านแม่ทัพใส่ร้ายข้า! ข้าเป็นคนซื่อสัตย์และเรียบร้อยเช่นนี้ จะกล้าใช้ประโยชน์จากท่านแม่ทัพได้อย่างไร?”
“เลิกแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องกับข้า!”
เซี่ยหลิงชิวอดไม่ได้ที่จะกลอกตา จากนั้นก็กล่าวว่า “หากเจ้าเป็นคนซื่อสัตย์ นั่วนั่วจะยังโกรธแค้นเจ้ามาจนถึงตอนนี้หรือ?”
“พวกคุณชายเสเพลในเมืองหลวงที่ถูกเจ้าหลอกไปจนหมดเนื้อหมดตัวในตอนนั้น ถึงกับต้องสาปแช่งเจ้าว่า ‘คนที่ไม่สมควรเป็นคน ลู่เหล่าเอ้อร์’ ได้อย่างไร?”
เมื่อสามปีก่อน ลู่เยี่ยเคยสร้างความประทับใจให้กับเมืองหลวงในฐานะจ้วงหยวนด้านวิถียุทธ์ และได้ก่อเรื่องใหญ่โตมากมายที่สร้างความฮือฮา
บุตรหลานผู้สูงศักดิ์จากตระกูลใหญ่หลายตระกูลต่างเคยตกเป็นเหยื่อของลู่เยี่ย และยังคงเก็บความแค้นไว้ในใจมาจนถึงวันนี้
แต่ลู่เยี่ยกลับกล่าวว่า “ใส่ร้าย! นี่เป็นการใส่ร้ายอย่างแท้จริง! พวกเขาต่างหากที่กระโดดลงหลุมเอง มันเกี่ยวกับข้าตรงไหน?”
