ภายในห้องโดยสารที่กว้างขวางและงดงาม หมอกควันจากกระถางธูปรูปสัตว์มงคลลอยขึ้นมาอย่างช้า ๆ
“สามปีไม่ได้พบกัน ฝีมือของเจ้านี่ดูเหมือนจะยิ่งร้ายกาจขึ้นทุกที”
เซี่ยหลิงชิวเหลือบมองลู่เยี่ยด้วยหางตา พร้อมใบหน้าที่ดูคล้ายจะมีรอยยิ้ม
อาภรณ์สีแดงราวกับเปลวเพลิง ร่างที่สูงเพรียวและน่าหลงใหลของนางพิงอยู่บนตั่งขนสัตว์นุ่มขาวดุจหิมะ
ขาหยกที่เรียวยาวของนาง แม้จะงอเล็กน้อยแต่ก็ยังดูยาวมาก
“ท่านแม่ทัพกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”
ลู่เยี่ยถามด้วยความเครารพ
เนื่องจากพื้นที่ในรถม้าไม่ได้กว้างมากนัก แม้ลู่เยี่ยจะพยายามนั่งในมุมให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยังคงอยู่ใกล้เซี่ยหลิงชิวมาก
ใกล้จนเขาสามารถเห็นเงาร่างของตัวเองที่สะท้อนในดวงตาใสกระจ่างอันมีเสน่ห์คู่นั้นของเซี่ยหลิงชิวได้อย่างชัดเจน
ส่วนเรือนร่างอ้อนแอ้นที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งงดงามของเซี่ยหลิงชิวนั้น ย่อมสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนเช่นกัน
เซี่ยหลิงชิวเผยรอยยิ้มเย็น “เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าตั้งใจใช้นั่วนั่วเป็นเหยื่อล่อ เพื่อหลอกให้ข้าติดกับ และช่วยเจ้าจัดการเรื่องราว?”
