หลี่ฉางเฟิงตบหน้าอกรับประกัน แต่ในใจก็สบถด่าว่า ‘สุนัขเฒ่าผู้นี้ แค่อยากจะขอผลประโยชน์เพิ่ม แล้วจะทำเป็นเล่นตัวไปด้วยเหตุใด!’
เซวียไป๋ซงถามขึ้นมาทันทีว่า “เรื่องที่เจ้าให้หานซานเชวี่ยทำในวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
หลี่ฉางเฟิงยิ้ม “หากไม่มีอะไรผิดพลาด พวกศิษย์ตระกูลลู่คงถูกจับกุมตัวทั้งหมดแล้ว!”
เซวียไป๋ซงเอ่ยเตือนว่า “สำนักศึกษาเทียนเหอของพวกเราถือเป็นตัวแทนของราชสำนักต้าเฉียน จำไว้ว่าต้องทำตามกฎหมายแห่งต้าเฉียน จัดหา ‘ข้อหา’ ที่ถูกต้องตามกฎเกณฑ์ให้พวกเขาด้วย”
“นี่เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว”
หลี่ฉางเฟิงกล่าวว่า “ท่านเจ้าสำนักวางใจได้ ข้ารับรองว่าจะจัดการให้ไร้ที่ติ ถึงแม้คนจากกรมโหรหลวงจะมาด้วยตนเอง พวกเขาก็จะหาข้อผิดพลาดใด ๆ ไม่ได้เลย!”
เซวียไป๋ซงถอนหายใจพลางกล่าวว่า “พูดไปแล้ว ก็ต้องขอบคุณลู่เยี่ยที่ฟื้นคืนชีพ แล้วแย่งชิงอำนาจประมุขตระกูลของตระกูลลู่ไปเสีย ทำให้แผนการของตระกูลพานต้องพังพินาศ เปิดโอกาสให้พวกเราได้เข้าร่วมวงแบ่งผลประโยชน์ด้วย”
“ฮ่าฮ่า หากพูดเช่นนั้น พวกเราก็คงต้องขอบคุณคุณชายรองลู่จริง ๆ!”
หลี่ฉางเฟิงกล่าวเย้าแหย่ว่า “หากไม่มีเขามาก่อกวน พวกเราจะมีโอกาสเช่นนี้ได้อย่างไร?”
