บทที่ 12 สามกระบองทำลายสายใยเครือญาติ
เปรี้ยง!
นอกตำหนักใหญ่ พายุฝนโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง สายฟ้าฟาดผ่าฉีกม่านฝนอันมืดมิด ทอแสงสว่างขาวซีดจนแสบตา
เสียงฟ้าคำรามดังสนั่นราวกับเสียงกลองศึกที่ตีกระหน่ำ ประหนึ่งเพิ่มความบันเทิงให้แก่ฉากการสังหารภายในตำหนักใหญ่ ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
ภายในตำหนักใหญ่ เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นไม่ขาดสาย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง มีคนล้มลงไม่ลุกขึ้นมาได้อีกกว่ายี่สิบคน
ภาพความโหดร้ายนองเลือดที่เกิดขึ้น ทำให้เห็นถึงความไม่ธรรมดาของลู่เยี่ยชัดเจนยิ่งขึ้น
“พี่ลู่เยี่ยช่างเก่งกาจยิ่งนัก!!”
ลู่ผิงและคนอื่น ๆ ได้ถอยร่นกลับไปยังด้านนอกตำหนักใหญ่แล้ว
เมื่อได้เห็นความสง่างามของลู่เยี่ย หัวใจของพวกเขาก็เต้นระรัวและตกตะลึงอย่างยิ่ง
“เจ้าอย่าเข้ามานะ!”
องครักษ์ที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่คนพากันถอยร่นไปที่มุมตำหนักใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวระคนความสิ้นหวัง
ลู่เยี่ยแต่ไหนแต่ไรไม่ชอบรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า แต่ยามนี้เพื่อระบายความแค้น เขาจึงไม่ได้ปรานีเลยแม้แต่น้อย
ไม่นานนัก องครักษ์ที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่คนก็ถูกโค่นล้มลงกับพื้น จบชีวิตลงอย่างน่าเวทนา
