บทที่ 11 ระบายความคับแค้นใจ
“ดี! ลู่เยี่ย เจ้าช่างกล้าหาญยิ่งนัก ถึงขนาดบุกมาถึงที่นี่ด้วยตนเอง!”
ฉีเฟยอวิ๋นหัวเราะเสียงดัง ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
หากเขาสามารถใช้โอกาสนี้จัดการลู่เยี่ยได้ ก็จะถือเป็นความดีความชอบอันใหญ่หลวงอย่างแน่นอน
“ลู่เยี่ย! เจ้าเบื่อชีวิตแล้วหรือ กล้าดีอย่างไรถึงทำร้ายอาจารย์หลี่ทั่ว รีบปล่อยคนเดี๋ยวนี้!”
หานซานเชวี่ยรู้สึกเจ็บปวดอย่างที่สุด เมื่อเห็นว่าคนที่ลู่เยี่ยหิ้วมาคือหลี่ทั่วอย่างชัดเจน
“เช่นนั้นก็รับไปเสียสิ”
แขนของลู่เยี่ยออกแรง โยนตัวหลี่ทั่วให้ลอยไปทางหานซานเชวี่ย
ปัง!
หานซานเชวี่ยเพิ่งรับตัวหลี่ทั่วได้ เขาก็รู้สึกได้ถึงพลังอันดุดันที่พุ่งเข้าชนร่าง ทำให้เขาก้าวถอยหลังไปหลายก้าว กว่าจะยืนได้อย่างมั่นคง
‘ช่างเป็นพลังที่ร้ายกาจยิ่งนัก!’
หานซานเชวี่ยรู้สึกตกใจในใจ ถึงแม้เขาจะมีพลังบำเพ็ญขอบเขตตำหนักวิญญาณการหลอมรวมที่สี่ แต่กลับถูกแรงโยนของลู่เยี่ยกระแทกจนถอยหลัง นี่มันเหนือความคาดหมายของเขาอย่างสิ้นเชิง
ในตอนนั้นเองสีหน้าของหานซานเชวี่ยก็เปลี่ยนไปทันที เขาตะโกนเสียงดัง “คุณชายฉี ระวัง!”