บทที่ 10 ปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความเมตตา
หอลงทัณฑ์
ด้านนอกของตำหนักใหญ่ฝนตกกระหน่ำอย่างไม่ขาดสาย ภายในตำหนักสว่างไสวด้วยแสงเทียน
บนแท่นลงทัณฑ์เหล็กดำทั้งสองฝั่งยังคงมีคราบเลือดแห้งกรังหลงเหลืออยู่ บนกำแพงสลักตัวอักษร ‘กฎหมายแห่งต้าเฉียน’ เต็มไปหมด ตัวอักษรตัวละตัวคมชัดราวกับมีด
“คำสั่งของผู้อาวุโสสูงสุด นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้ถอนสถานะศิษย์ของบุตรหลานตระกูลลู่ทั้งหมด แล้วเรียกคืนป้ายประจำตัวศิษย์คืน ไล่ออกจากสำนักศึกษา!”
“นับจากนี้ไป พวกเจ้าไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับสำนักศึกษาเทียนเหอของพวกเราอีกต่อไป!”
เสียงอันทรงอำนาจของหานซานเชวี่ยดังขึ้นในหอลงทัณฑ์
แม้ว่าเขาจะอายุยังน้อย แต่บัดนี้เขาก็ได้เป็นผู้ดูแลหอลงทัณฑ์แล้ว มีพลังบำเพ็ญขอบเขตตำหนักวิญญาณการหลอมรวมที่สี่ รับผิดชอบงานการทดสอบและการลงโทษในสำนักศึกษาเทียนเหอ
ภายในตำหนักใหญ่ บุตรหลานสามสิบห้าคนของตระกูลลู่ราวกับลูกแกะที่กำลังจะถูกเชือด
“ถูกขับไล่หรือ? เป็นไปได้อย่างไร…”
มีบางคนรับไม่ได้ ตกใจจนเสียสติ
“คำสั่งนี้ จงใจเล่นงานตระกูลลู่ของพวกเราอย่างชัดเจน!”
ส่วนบางคนโศกเศร้าและโกรธแค้นจนกัดฟันกรอด
“ทุกคนเงียบ!”