ลู่ผิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “สำนักศึกษาเทียนเหอเป็นสำนักศึกษาที่ก่อตั้งโดยราชสำนักต้าเฉียน แต่บัดนี้กลับถูกผู้อาวุโสสูงสุดใช้อำนาจในทางมิชอบ จงใจกลั่นแกล้งบุตรหลานตระกูลลู่ ข้าไม่เชื่อว่าท่านเจ้าสำนักจะนิ่งดูดายโดยไม่จัดการได้!”
“เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ?”
หานซานเชวี่ยกล่าวอย่างจริงจัง “ผู้อาวุโสสูงสุดทำเช่นนี้ ย่อมต้องได้รับการยินยอมจากท่านเจ้าสำนักแล้ว”
ได้ยินเช่นนั้น ลู่ผิงและคนตระกูลลู่ทั้งหมดรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า มือเท้าเย็นเฉียบ
ผู้อยู่เบื้องหลังการกลั่นแกล้งนี้ คือท่านเจ้าสำนักอย่างนั้นหรือ?
“พวกเจ้าอย่าโทษข้าที่ไร้ความเมตตาเลย ข้าเองก็… ไม่มีทางเลือกเช่นกัน!”
กล่าวจบ ความละอายบนใบหน้าของหานซานเชวี่ยก็หายไป ดวงตาของเขากลับกลายเป็นเย็นชา แล้วเอ่ยสั่งการว่า “ทหาร! จับตัวบุตรหลานตระกูลลู่ ถอดอาภรณ์ศิษย์ของพวกเขาออก แล้วยึดป้ายประจำตัวศิษย์คืนมาเสีย!”
“ขอรับ!”
กลุ่มองครักษ์ของหอลงทัณฑ์ที่ยืนอยู่รอบตำหนักก็พุ่งเข้าโจมตีอย่างดุดัน
องครักษ์เหล่านี้มีแส้เหล็กหนามที่เปื้อนคราบเลือดพันอยู่ที่เอว พวกเขาผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน จึงลงมือได้อย่างเหี้ยมโหดและรวดเร็ว
