“ข้าจะบอกความจริงให้ การขับไล่พวกเจ้าออกจากสถานะศิษย์ในวันนี้ เป็นแค่อาหารจานรองเท่านั้น หลังจากนี้…”
ฉีเฟยอวิ๋นโน้มตัวลงจับแก้มของลู่ผิง บังคับให้เขาเงยหน้าสบตา “หึ คอยดูไปเถิด!”
หัวใจของลู่ผิงดิ่งลงสู่ก้นเหว
บัดนี้ เขาได้เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า การตีตัวออกห่างของหานซานเชวี่ย และการปรากฏตัวของฉีเฟยอวิ๋น... ทุกสิ่งล้วนเป็นแผนการที่วางไว้ล่วงหน้าแล้ว
“ในช่วงสองปีที่ผ่านมานี้ เจ้าพยายามขัดขวางข้าทุกทาง ลู่ผิง เจ้าคิดว่าข้าทำอะไรเจ้าไม่ได้จริง ๆ หรือ?”
ฉีเฟยอวิ๋นเตะลู่ผิงให้ล้มลง ใช้ฝ่าเท้าเหยียบศีรษะของลู่ผิงอย่างรุนแรง แล้วเยาะเย้ยจากที่สูงว่า
“พวกเจ้าดูเถิด ลู่ผิงผู้นี้แตกต่างอะไรกับสุนัขตายเล่า?”
เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วตำหนัก
พวกบุตรหลานตระกูลลู่ที่ถูกจับตัวมา ในใจต่างรู้สึกโศกเศร้าและเดือดดาลด้วยความโกรธ
“หากเจ้ามีความกล้า ก็สังหารข้าซะ! เจ้ากล้าหรือไม่?”
ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดของลู่ผิงจ้องมองฉีเฟยอวิ๋นด้วยความโกรธ
“หึ เจ้าคิดว่าพวกเจ้ายังจะมีชีวิตรอดได้อีกหรือ?”
