ด้านนอกตำหนักมีม่านหนาทึบ ทำให้ทุกอย่างมืดมิดไปหมด อีกทั้งชายผู้นั้นยังกางร่มอยู่ ทำให้มองไม่เห็นใบหน้าได้อย่างชัดเจน
“อาจารย์หลี่ ท่านมาแล้วหรือ? รีบพาลู่หลิงซวงมาเร็วเข้า! วันนี้ข้ารออยู่ที่นี่ก็เพื่อจะจัดการเด็กสาวนั่นให้สาสม!”
ฉีเฟยอวิ๋นหันหลังให้ตำหนัก สั่งการโดยไม่หันกลับไปมอง
“ไม่ถูก เขาไม่ใช่หลี่ทั่ว!”
หานซานเชวี่ยเบิกตากว้างอย่างฉับพลัน
‘ไม่ใช่หลี่ทั่ว?’
สายตาของฉีเฟยอวิ๋นและคนอื่น ๆ ในตำหนักต่างมองไปยังประตูพร้อมกัน
ในเวลาเดียวกันนั้น ร่างสูงโปร่งที่กางร่มก็ได้เดินมาถึงหน้าตำหนักใหญ่แล้ว
ผู้มาเยือนสวมอาภรณ์สีดำและมีดาบเหน็บที่เอว เบื้องหลังของเขาคือม่านฝนหนาทึบ ฟ้าแลบฟ้าร้อง ทำให้เขาดูราวกับเทพปีศาจที่เดินออกมาจากขุมนรก
“ลู่เยี่ย เหตุใดจึงเป็นเจ้า?”
ในที่สุดหานซานเชวี่ยก็มองเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนอย่างชัดเจน เขาอุทานออกมาด้วยความตกใจ สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก
ลู่เยี่ย!!
ชื่อนี้ราวกับฟ้าร้องบนท้องฟ้า ทำให้ทุกคนในตำหนักสั่นสะท้านในใจ สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปพร้อมกัน
ความซับซ้อนบนใบหน้าเหล่านั้นมีทั้งตกใจ ประหลาดใจ ตะลึง… แตกต่างกันไป
