บทที่ 6 เพื่อไม่ให้เป็นบุตรเขยแต่งเข้าตระกูล
ภายในห้องเงียบสงัด
แสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านขอบหน้าต่าง ตกกระทบลงบนพื้น ในแสงนั้นมีฝุ่นผงฟุ้งกระจายล่องลอยอยู่
ลู่เยี่ยอ่านจดหมายปึกหนานั้นจบหมดแล้ว เขานิ่งเงียบไปเป็นเวลานาน
นึกถึงเมื่อคืนตอนที่ฝึกฝน พลังของสมุนไพรวิญญาณจำนวนมากที่สะสมอยู่ในร่างกายของเขานั้น
ชัดเจนว่าส่วนหนึ่งมาจากตระกูล และอีกส่วนหนึ่งมาจากฉินอู๋ซางและฉินชิงหลี!
สรุปแล้ว ครานี้เขาเข้าใจผิดไปจริง ๆ
โชคดีที่เขาไม่ได้นำหนังสือยกเลิกการหมั้นออกมาทันที มิเช่นนั้นเขาก็คงกลายเป็นตัวตลกไปเสียแล้ว!
“ลู่เยี่ย สิ่งที่ข้าจะพูดต่อไปนี้ เป็นเรื่องสำคัญอย่างแท้จริง”
ฉินอู๋ซางกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ บุคลิกเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน คิ้วและตาคมกริบราวสายฟ้า กลิ่นอายทั่วร่างเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม
แม้ท่วงท่าที่นั่งจะผ่อนคลายอย่างสบาย ๆ แต่ก็ราวกับเป็นราชันผู้ยิ่งใหญ่ที่กลืนกินทั่วทั้งแปดทิศและมองลงมาที่โลกมนุษย์ ทำให้บรรยากาศทั้งห้องกดดันลงในทันที
ช่างสมกับเป็นปรมาจารย์ยุทธ์แห่งโลกมนุษย์ที่อยู่ในขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์อย่างแท้จริง!
ร่างกายของลู่เยี่ยพลันเกร็งขึ้น ราวกับมีหนามทิ่มแทงที่หลัง
