มาเป็นพวกเดียวกันด้วยซ้ำ
เพียงแต่ว่าพอคำนึงถึงเผ่ามนุษย์แล้วจึงไม่กล้าเอ่ยปาก
การต่อสู้ผ่านไปเนิ่นนาน กวนทงโยวหยุดลงมือแล้ว จืออูจวินกับนายท่านไป๋ก็หยุดแล้วเช่นกัน
จอมราชันเผ่าปีศาจมีโลหิตอาบใบหน้า แต่ลมหายใจกลับยังคงสงบ ไม่มีปัญหาใหญ่อะไรสักนิด
จอมราชันเผ่าปีศาจแค่นเสียงหยันแล้วเอ่ยว่า “แก้แค้นพอแล้วหรือ ให้ข้าพบมรรคาจารย์ได้หรือยัง พวกเจ้าคงไม่คาดหวังให้ข้าปลิดชีพตนเองลงตรงนี้กระมัง!”
คำพูดของเขาเต็มไปด้วยน้ำเสียงเสียดสี พวกกวนทงโยวสามคนจึงเงียบกันไป
จีอูจวินมองเขาแล้วบอกว่า “แน่นอนว่าไม่ เผ่ามนุษย์กับเผ่าปีศาจมีหนี้เลือดกันก็จริง แต่นั่นเป็นสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์ วันนี้ที่ต่อสู้กับเจ้าเป็นเพียงการประลองวัดพลังของเจ้าเท่านั้น”
จอมราชันเผ่าปีศาจไม่ตอบแม้แต่น้อย กวนทงโยวกับนายท่านไป๋มองมาที่เขาด้วยสีหน้าซับซ้อน แม้เคยเป็นศัตรูแต่พวกเขาจำต้องยอมรับว่าเจ้าหมอนี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ต่อให้มาเกิดในเผ่ามนุษย์เขาก็คงโคนล้มอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ได้อยู่ดี
จอมราชันเผ่าปีศาจรีดเค้นพลังปีศาจออกมาขับไล่คราบโลหิตบนใบหน้า เขาถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ช่วยแนะนำข้าให้มรรคาจารย์ได้หรือไม่”
ตี้ชางแค่นเสียงหยันเอ่ยว่า “หากฝ่าบาทอยากพบเจ้า ย่อมเรียกเจ้าไปเข้าพบเอง ไยต้องให้พวกข้าแนะนำด้วยเล่า”
จอมราชันเผ่าปีศาจนิ่งเงียบ ทหารสวรรค์ แม่ทัพสวรรค์ กับเทพเซียนทั้งหลาย มีสีหน้าแตกต่างกันไป บางคนสีหน้านับถือชื่นชม
