ชื่อของเขาจะฟังดูคล้ายสตรีไปสักหน่อย แต่ถ้าใครริอาจดูแคลนเขาเพียงเพราะชื่อล่ะก็… นั่นคือการแกว่งเท้าหาเสี้ยน รนหาที่ตายของจริง!
ผู้นำตระกูลอวิ๋นนั่งนิ่งอยู่บนบัลลังก์ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น
ครู่ต่อมา เขาก็ค่อยๆ เอ่ยปาก
“ก่อนหน้านี้ ข้าดั้นด้นไปเข้าพบท่านหนานหวังมาแล้ว…”
“ท่านผู้นำ แล้วท่านหนานหวังว่าอย่างไรบ้าง!” ปรมาจารย์ชุดขาวของตระกูลอวิ๋นรีบเอ่ยถามอย่างร้อนรน
ผู้นำตระกูลอวิ๋นแค่นหัวเราะขมขื่น
“ถูกปัดตกน่ะสิ”
พริบตานั้น บรรยากาศภายในโถงใหญ่พลันแปรเปลี่ยนเป็นเงียบสงัดราวกับป่าช้าไร้ซุ่มเสียง
“แต่ทว่า…”
เมื่อผู้นำตระกูลอวิ๋นเอ่ยปากอีกครั้ง ทุกสายตาพลันตวัดกลับมาจับจ้องที่เขาเป็นตาเดียว
“ท่านหนานหวังได้ฝากคำพูดกลับมาให้พวกเราสองคำเช่นกัน”
“คำว่าอะไรหรือครับ?”
“กฎเกณฑ์!”
นัยน์ตาของผู้นำตระกูลอวิ๋นสาดประกายเหี้ยมเกรียมวาบผ่าน
“ขอเพียงพวกเราเล่นตามกฎเกณฑ์ ต่อให้มันเป็นถึงราชันพิฆาตมังกร ก็ไม่อาจลงมือกับตระกูลอวิ๋นของเราได้ตามอำเภอใจ!”
เขาค่อยๆ หันไปมองอวิ๋นซิ่ว แววตาลึกล้ำสุดหยั่งคาด
“ซิ่วเอ๋อร์… แกเข้าใจที่ข้าสื่อใช่ไหม?”
“การสอบจำลองในครั้งนี้…”
อวิ๋นซิ่วมองสบตากับผู้นำตระกูลอวิ๋น ก่อนจะแส
