ยู่ดี บวกลบคูณหารแล้ว… เผ่ามนุษย์เราก็ไม่ได้สูญเสียอะไรนี่นา จริงไหม?”
“แก!!”
ราชันแดนใต้ถลึงตาขบกรามแน่นจนเลือดแทบซิบ
ราชันบัณฑิตหันกลับมาสบตาตรงๆ รอยยิ้มละมุนยังคงประดับบนใบหน้า ทว่าแววตาพลันเย็นเยียบ
“ก็แค่เสียขอบเขตราชันไปคนเดียว อย่างมากฉันกับอาจารย์ก็แค่ไปบุกทะลวงล้างบางหมื่นเผ่าพันธุ์มาชดเชย ฉันเชื่อว่า ‘ตาแก่ทั้งสามคน’ บนนั้นคงไม่ว่าอะไรหรอก”
“เพราะท้ายที่สุดแล้ว… อาจารย์ก็เหยียบอยู่บนเส้นด้ายก่อนจะบรรลุ ‘ทัณฑ์สวรรค์ขอบเขตจักรพรรดิ’ แล้วนี่นา!”
รูม่านตาของราชันแดนใต้หดเกร็งสุดขีด ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง
ราชันบัณฑิตจ้องมองท่าทีนั้นด้วยรอยยิ้มตาหยี
“เอาล่ะ ในเมื่อเรื่องผนึกรอยแตกจัดการเรียบร้อยแล้ว ฉันคงต้องขอตัวไปดูหน้าศิษย์น้องเล็กของฉันซะหน่อย ปล่อยให้ศิษย์น้องรองชิงตัดหน้าไปก่อนได้ยังไง ฉันที่เป็นศิษย์พี่ใหญ่ จะยอมน้อยหน้าได้ไงล่ะจริงไหม?”
พูดจบ ร่างของราชันบัณฑิตก็ค่อยๆ เลือนหายไปจากผืนฟ้าดิน เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน
ราชันแดนใต้ยืนนิ่งงันมองดินแดนรกร้างว่างเปล่าเบื้องหน้า ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะ
ก่อนที่เขาจะล้วงเอาหยกสื่อสารออกมาจากอกเสื้อ บนหยกเรืองแสงกะพ
