า
คิ้วของราชันแดนใต้กระตุกวูบ ขมวดเข้าหากันอย่างอดกลั้น ก่อนจะได้ยินน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมของอีกฝ่ายเอ่ยต่อ
“ส่วนเรื่องไอ้ตระกูลอวิ๋นสวะอะไรนั่น… ทางที่ดีอย่าให้พ่อจับได้นะว่าแกยังแอบหนุนหลังพวกมันอยู่ ไม่อย่างนั้น… พ่อก็ไม่รังเกียจที่จะเด็ดหัวขอบเขตราชันของเผ่ามนุษย์ทิ้งไปสักคนหรอกนะโว้ย!”
รังสีอำมหิตปะทุวาบขึ้นในดวงตาของราชันแดนใต้ เขากำลังจะอ้าปากสวนกลับ ทว่าร่างของราชันพิฆาตมังกรกลับอันตรธานหายวับไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว!
เวลานี้ ราชันบัณฑิตเดินยิ้มกริ่มเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มละมุนละไมที่ดูไร้พิษสง
“ราชันแดนใต้ อาจารย์ของฉันก็แค่เป็นคนอารมณ์ร้อนไปบ้าง คุณอย่าได้เก็บมาใส่ใจเลย”
พอได้ยินคำปลอบโยน สีหน้าอัปลักษณ์ของราชันแดนใต้ก็ดูดีขึ้นมาบ้าง
“ข้าย่อมไม่เก็บคำพูดพรรค์นั้นมาใส่ใจอยู่แล้ว”
เขาเชิดหน้าเอ่ยอย่างเย่อหยิ่ง ทว่า… ประโยคถัดมาของราชันบัณฑิตกลับทำเอาเขาตัวแข็งทื่อ
“แต่ก็นะ… อาจารย์ของฉันท่านเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ในเมื่อลั่นวาจาว่าไม่รังเกียจที่จะฆ่าขอบเขตราชันของมนุษย์ทิ้ง แกก็คงจะลงมือทำจริงๆ นั่นแหละ… แต่อย่างว่า พอศิษย์น้องเล็กของฉันเติบโตขึ้นมา เขาก็กลายเป็นขอบเขตราชันแทนอ
