ลาผ่านไปครู่ใหญ่ แรงกดดันมหาศาลนั้นจึงค่อยๆ สลายลง
ร่างเงาทรุดฮวบ เหงื่อเย็นชุ่มโชกแผ่นหลัง ราวกับเพิ่งรอดพ้นจากสมรภูมิเลือด
ชายชราผุดลุกยืนประจันหน้าตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น
“บัดซบ! ไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างซูอวี่ จะไปเป็นศิษย์ของราชันพิฆาตมังกรได้ยังไง!”
เขาคำรามลั่นอย่างไม่ยินยอม สองมือตะปบลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งจนเกิดรอยร้าวแตกแขนงดั่งใยแมงมุม ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง… ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเพลิงโทสะ หรือความหวาดกลัวที่ฝังรากลึกกันแน่!
“ไม่ได้การ ต้องไปหาราชันแดนใต้เดี๋ยวนี้! หากราชันพิฆาตมังกรระแคะระคายว่าตระกูลอวิ๋นเคยลงมือกับซูอวี่ พวกเราจบสิ้นแน่!”
ชายชราหน้าถอดสี ท่าทางลุกลี้ลุกลนราวกับคนเสียสติ ก่อนจะพุ่งพรวดหายตัวไปจากห้องหนังสือในพริบตา
…..
ในเวลาเดียวกัน ไม่ใช่แค่ตระกูลอวิ๋นแห่งดินแดนฉู่
ทั่วทุกสารทิศของแคว้นต้าเซี่ย ตัวตนระดับสูงอันน่าสะพรึงกลัวต่างหันขวับ ทอดสายตามุ่งตรงไปยังมณฑลเจียงหนานเป็นตาเดียว!
นครหลวงจิงตู
ชายชราในชุดจงซานยืนตระหง่านค้ำไม้เท้า นัยน์ตาทอประกายคมปลาบจ้องมองไปทางทิศใต้
“ราชันพิฆาตมังกรรับศิษย์อีกแล้วรึ…”
“ดูท่า ทวีปหมื่นเผ่าพันธุ์คงได้เกิดคลื่น
