พายุโลหิตอีกระลอกเป็นแน่”
เขาพึมพำเสียงเรียบ แววตาล้ำลึกยากแท้หยั่งถึง ไม่มีใครเดาออกว่าชายผู้นี้กำลังคิดการสิ่งใด
ด้านหลังของเขา ร่างเงาหลายสายค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากความมืด
“การสอบเกาเข่าใกล้เข้ามาแล้ว เก็บลูกไม้ตุกติกของพวกแกเอาไว้ให้หมด รอจนกว่าการสอบจะจบลง… เข้าใจไหม?”
ชายชราออกคำสั่งเด็ดขาดโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง
ร่างเงาเหล่านั้นลอบสบตากัน ก่อนจะประสานมือโค้งคำนับอย่างนอบน้อม แล้วเร้นกายกลืนหายไปในเงามืด
เหลือเพียงชายชราที่ยังคงยืนนิ่งงัน
“ราชันพิฆาตมังกร… ขีดจำกัดของนายอยู่ที่ไหนกันแน่?”
“ระดับเพดานสูงสุดของโลกใบนี้… ตกลงนายทะลวงมันไปได้หรือยัง?”
คำถามถูกเอ่ยลอยๆ ในอากาศ
สิ่งที่ตอบรับเขา… มีเพียงเสียงสายลมหวีดหวิวแผ่วเบา
นครมารหมัวตู
ชั้นบนสุดของสมาคมนักสู้
หญิงสาวพราวเสน่ห์เรือนร่างเย้ายวน นอนเหยียดยาวอย่างเกียจคร้านอยู่บนโซฟาหรู สัดส่วนโค้งเว้าที่เปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดถูกอวดโฉมอย่างไม่อายฟ้าดิน
ทันใดนั้น คิ้วเรียวสวยก็เลิกขึ้นน้อยๆ เธอปรายตามองไปทางเจียงหนาน
“ศิษย์ของตานั่นงั้นเหรอ? น่าสนุกนี่!”
ปลายลิ้นสีชมพูแลบเลียริมฝีปากอวบอิ่ม นัยน์ตาคู่สวยพราวระยับด้วยความสนใจ
“คนที่ทำให้
