ราะห์ปนขบขัน
เผชิญหน้ากับตัวตนระดับทำเนียบราชัน ซูอวี่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า เขาไม่รู้จะวางตัวหรือเริ่มบทสนทนาอย่างไร ได้แต่ยืนเก้ๆ กังๆ ทำตัวไม่ถูกอยู่กลางห้อง
ราชันกระบี่สวรรค์หัวเราะร่วนในลำคอ “ดูทรงแล้ว… อาจารย์คงยังไม่ได้บอกเรื่องของฉันกับศิษย์พี่ใหญ่ให้นายฟังล่ะสิ? แต่บนตัวนายก็น่าจะมีป้ายหยกของอาจารย์อยู่นี่ ลองใช้ป้ายหยกนั่นส่งกระแสจิตไปถามตาแก่นั่นโดยตรงเลยก็ได้นะ”
เมื่อได้ยินสรรพนามการเรียกขานอาจารย์แบบกันเองขนาดนั้น ความหวาดระแวงในใจของซูอวี่ก็ลดฮวบลงทันที เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม นัยน์ตาจ้องตรงเข้าไปในดวงตาของราชันกระบี่สวรรค์อย่างไร้ความหวาดกลัว
ราชันกระบี่สวรรค์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายประกายถูกใจ
“ใจกล้าไม่เบานี่” เขาพึมพำชื่นชม ก่อนจะยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า
“เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก ศิษย์พี่อย่างฉันก็ไม่ได้เตรียมของรับขวัญอะไรดีๆ ไว้ซะด้วยสิ… เอาแก่นภายในของปรมาจารย์ขอบเขตสุริยันเม็ดนี้ไปก่อนก็แล้วกัน!”
สิ้นคำพูด ฝ่ามือของราชันกระบี่สวรรค์ก็พลิกหงายขึ้นเบาๆ แก่นภายในสีส้มอมแดงเม็ดหนึ่งพลันปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ!
ใจกลางแก่นภายในเม็ดนั้นอัดแน่นไปด้วยค
