ให้ปวดหัวอีกล่ะวะ!?”
“พูดถูก! จะให้พวกเราทั้งหมดมาตายหมู่เพราะไอ้เด็กนี่แค่คนเดียวได้ยังไง!”
เสียงก่นด่าและเรียกร้องของพวกขี้ขลาดตาขาวเริ่มดังประสานกันเซ็งแซ่
สีหน้าของเหล่าครูฝึกและบรรดาอัจฉริยะจากค่ายสัตว์ประหลาดที่ยืนปกป้องซูอวี่อยู่… ดำทะมึนลงจนถึงขีดสุด
บัดซบเอ๊ย! ศัตรูที่กำลังยืนค้ำหัวอยู่คือหมื่นเผ่าพันธุ์นะเว้ย!
ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานความเป็นความตายแบบนี้ สิ่งที่ควรทำคือจับอาวุธสู้ตายไปด้วยกันไม่ใช่หรือไง!? กลับมีไอ้พวกเศษสวะสันหลังยาวกล้าพ่นคำพูดหมาๆ แบบนี้ออกมาได้!
เจียงซ่างตวัดสายตาคมกริบทะลุกระดูก กวาดมองกากเดนมนุษย์ที่กล้าเปิดปากเห่าหอนทีละคน เขาแค่นเสียงหัวเราะเยือกเย็น
“ประเสริฐ! หน้าตาของพวกแกทุกคน... ฉันสลักมันไว้ในสมองหมดแล้ว! หากเจียงซ่างคนนี้รอดชีวิตจากสงครามครั้งนี้ไปได้เมื่อไหร่… พวกแกหน้าไหน ก็อย่าหวังว่าจะได้ตายดี!”
อย่างไรก็ตาม เจียงซ่างก็มีดีกรีเป็นถึงยอดฝีมือระดับเหินเวหาขั้นปลาย ทั้งยังมีเส้นสายอำนาจล้นมือ เมื่อเขาเปิดปากข่มขู่ด้วยจิตสังหารรุนแรงขนาดนี้ พวกคนขี้ขลาดเหล่านั้นก็หดหัวเงียบกริบราวกับป่าช้า
ทว่า… ถึงปากจะหุบสนิท แต่ความเคียดแค้นชิงชังในแววตาของพวกมัน กลับยิ
