“หลี่หงเทียน แห่ง ภูมิภาคตอนใต้… ขอคารวะสหายเผ่าวานร!”
ชายวัยกลางคนในคราบของบัณฑิตเอ่ยทักทาย น้ำเสียงของเขานุ่มนวลชวนฟังราวกับหยกเนื้อดี
เบื้องบนโดมฟ้า ทันทีที่ยอดฝีมือเผ่าวานรทอดสายตามองหลี่หงเทียน ม่านตาของมันพลันหดเกร็งวูบ!
“หลี่หงเทียน!”
มันคำรามต่ำ นัยน์ตาฉายแววหวาดผวาถึงขีดสุด
“อันดับเก้าแห่งทำเนียบปรมาจารย์… หลี่หงเทียน!”
หลี่หงเทียนยิ้มขัดเขินเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“เฮ้อ… อันดับก้งอันดับเก้าอะไรกัน แค่คำพูดอวยยศทั่วไปก็เท่านั้นแหละ”
ขณะเดียวกัน ณ ภายในเมืองเหิงเฉิง ซูอวี่เดินเข้ามาขนาบข้างเจียงซ่าง เมื่อได้ยินบทสนทนาดังก้องมาจากโดมฟ้า เขาจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ครูฝึกครับ ทำเนียบปรมาจารย์ที่ว่าคืออะไรเหรอครับ?”
เจียงซ่างมีท่าทีผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดตั้งแต่หลี่หงเทียนปรากฏตัว เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะอธิบาย
“ทำเนียบปรมาจารย์ คือมาตรวัดการจัดอันดับยอดฝีมือระดับปรมาจารย์จากทั้งทวีปหมื่นเผ่าพันธุ์ แน่นอนว่าไม่ได้มีแค่ระดับนี้… ยังมีทำเนียบโหว ทำเนียบราชัน และทำเนียบจักรพรรดิด้วย”
เจียงซ่างเว้นจังหวะ “ยอดฝีมือคนใดที่จารึกชื่อลงบนทำเนียบเหล่านี้ได้… ล้วนเป็นตัวตนระดับสุดยอดที่แท้จริง!”
แ
