วตลก เขายิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยลอยๆ
“อืมมม… โยนซูอวี่ออกไป เพื่อซื้อความสงบสุข หลีกเลี่ยงสงครามนองเลือด… ฟังดูเป็นข้อเสนอที่ฉลาดไม่เลวนี่!”
สิ้นคำกล่าวนั้น สีหน้าของฝูงชนในเมืองเหิงเฉิงพลันซีดเผือดไปตามๆ กัน!
“ไม่ได้นะท่านราชันกระบี่สวรรค์!!”
“ใช่แล้ว! ซูอวี่คือความหวังในอนาคตของเผ่ามนุษย์เรา จะส่งตัวเขาให้พวกมันง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน!”
กลุ่มคนที่มีเจียงซ่างเป็นแกนนำต่างแผดเสียงตะโกนคัดค้านอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาไม่สนแล้วว่าตัวตนระดับราชันจะอยู่สูงส่งปานใด ขอเพียงได้ตะโกนเตือนสติออกไปให้สุดเสียง!
แม้แต่หลี่หงเทียนที่ลอยอยู่ด้านหลัง ยังมีสีหน้าเหวอรับประทาน ในความทรงจำของเขา… ท่านรัฐมนตรีหัวหน้าสายงานของตัวเอง ไม่ใช่คนขี้ขลาดตาขาวที่ยอมก้มหัวให้ศัตรูแบบนี้นี่หว่า!?
ท่ามกลางความตื่นตระหนกของทุกคน รอยยิ้มยียวนกวนประสาทก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของราชันกระบี่สวรรค์ เขาแสยะยิ้มกว้างก่อนจะประกาศลั่นด้วยน้ำเสียงดุดันโอหัง!
“ไอ้ข้อเสนอนั้นน่ะมันก็ดีอยู่หรอก... แต่ติดอยู่นิดเดียวว่ะ ไอ้เด็กที่ชื่อซูอวี่คนนั้นน่ะ… มันคือศิษย์น้องของฉันโว้ย!!”
