งวา “มรรคาจารยลอเขาไปหรือ
“ขแนนอนอยูแลวแตเจ้าหมอนีฝีมือไมธรรมดาเลยฺหากเขาไมหวนกลับมาอีกแสดงวาเผาเยี่ยมีความหวังแล้ว”
“ะพลาดจากที่พึ่งคนนี้ไมได้.!” เสียงของบรรพจารย์เผาเยี่ยดังขึ้นในสมองของเยี่ยจ้านถอยคำเต็มไปดวยความคาดหวัง
เยี่ยจ้านได้ยินดังนั้นภก็เริ่มสวดภาวนาให้มรรคาจารย์ชนะอยนใจ
แตแนนอนวาเขาไมคอยมันใจเทาไรนักนับตั้งแตเผ่าเยี่ยตกตำเผาที่เคยผูกมิตรกันในวันวานลวนหลีกหนีตัวเขา
กับมรรคาจารยหาเคยผูกไมตรีกันไมเขายังไมรูวามรรคาจารยคิดอยางไรกับตัวเขาดวยชำ
หากมรรคาจารยไมรตัวตนของเขาแลวปลอยใหศัตรจากไปเลาเยี่ยจ้านยิ่งคิดกึยิ่งว้าวุน
ความรู้สึกของการฝากชีวิตไว้ในมือผู้อื่นชางไมนาอภิรมยจริงฯ
ความรสิกของความออนแอชางยากจะทนรับพดให้ถึงที่สุดแล้ว
จุดจบของเยี่ยเสินคงกับเผาเยี่ยก็เกิดขึนเพราะพวกเขาแข็งแกรงไมมากพอ!
เฮอ!
เหนือทะเลเมฆทีชอนลดหลนเป็นชันเจาตำหนักเทพจีพุงทะลุทะเลเมฆมาถึงดานบน
เขาเงยหนาไปเห็นเจียงฉางเชิงผูยืนอยูสูงขึนไปบนเมฆอีกชั้นดานหลังของเจียงฉางเชิงมีแสงเทพสุดขอบตะวันประดับ
ขอยมือของเขาถือแสขนกิเลนต้นไม่วิเศษเกล็ดทองตั้งอยูดานขางตรงเอวห้อยระฆังศักดิ์สิทธิ์ตรีวิสทธิ์น้ำเต้าทองมวงและผูกแพรพันธนาการเทพเอาไว
คัมภีรภูผาสมุทรกับคันฉองฟ้าดินลอยอยู่เหนือหัวไหลทั้งสองข้าง
ตัวเขาแผพลังอานาจขอันแข็งแกรงไมธรรมดาจนทำใหระลอกสายลมบนทองฟาเกือบหยุดนิง
เจาตำหนักเทพจิขมวดคิวเขามองพลังของเจียงฉางเชิงไมออก
