่นเผ่าพันธุ์จนแตกพ่ายจนต้องถอยร่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
บนผืนฟ้า หวังหลงหยัดยืนทะนงองอาจค้ำฟ้า ใบดาบในมือค่อยๆ สลายไป เลือดฝาดปรากฏขึ้นบนใบหน้าชราภาพเบาบาง
ให้ตายสิ เกือบปล่อยไก่ให้ไอ้ตาเฒ่าสองคนนั้นดูเรื่องตลกซะแล้ว…
ในใจของเขาลอบปาดเหงื่อเย็นเยียบ สำหรับหวังหลง หน้าตาและศักดิ์ศรีสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด โดยเฉพาะต่อหน้าสหายเก่า เขาจะยอมเสียฟอร์มไม่ได้เด็ดขาด! พูดกันตามตรง ความแข็งแกร่งของข่าถูและพวกนับว่าดุดันเอาเรื่อง ไม่ใช่ปรมาจารย์ดาราดาดๆ ลำพังเขาที่เพิ่งก้าวสู่ขอบเขตจันทรา การจะเก็บกวาดทั้งสามคนพร้อมกันย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย
ปรมาจารย์มณฑลตงและซีเห็นภาพนั้น ลอบแค่นเสียงหัวเราะเยาะในใจ เป็นเพื่อนเก่าที่รู้ไส้รู้พุงกันดี หวังหลงฝืนปั้นหน้าแค่ไหนพวกเขาย่อมมองทะลุปรุโปร่ง แต่ก็ไม่ได้แฉให้อับอาย เพียงเหาะเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง
“ระลอกแรกต้านเอาไว้ได้แล้ว กองกำลังหลักของมณฑลตงและซีกำลังตามมาสมทบในอีกไม่ช้า ขอแค่ยันระลอกต่อไปไหว กำลังเสริมจากศูนย์บัญชาการแดนใต้ก็จะมาถึง พอถึงตอนนั้น วิกฤตนี้ก็ถือว่าคลี่คลายสมบูรณ์” จ้าวชิง ปรมาจารย์มณฑลซีเอ่ยเสียงเรียบ
หวังหลงและสยงหวน ปรมาจารย์มณฑลตงพยักหน้ารับคำ
ทว่า หวังห
