มาพนหมูเมฆเขาก็คือเฉินหลีนันเอง
เมือเห็นเฉินหลีหัวหนาเผาเฉียงเหลียงก็รีบลุกขึ้นนักรบเผาเฉียงเหลียงคนอื่นกึลุกขึ้นตาม
เฉินหลี่กัมหน้ามองพวกเขาแลวเอยวา “ข้าวอนขอจากฝ่าบาทมาไดแลวแตตอนนีเผาเฉียงเหลียงจะไดรับเพียงตำแหนงเทพประจำในบัญชีหนึงตำแหนงกับตำแหนงทหารสวรรครอยตำแหนงเพราะวาเผาเฉียงเหลียงยังไมเคยสรางความดีความชอบ”
ได้้ยินดังนั้นหัวหน้าเผาเฉียงเหลียงก็ตื่นเต้นยินดีแล้วเขารีบเอยวา “ขอบพระคุณมหาเทพขอบพระคุณจักรพรรดิสวรรคตำแหนงมากมายถึงเพียงนีพวกขาพอใจแลวเผาเฉียงเหลียงจะพยายามสรางความดีความชอบทังเผาจะเป็นกำลังใหแกแดนสวรรคอย่างแนนอน!”
เฉินหลีพยักหนาเอยวา “รอพวกเจ้าเลือกคนทีจะรับตำแหนงไดแลวก็จงพาพวกเขาเดินทางไปยังแดนสวรรคฺขายังมีธุระอื่นต้องจัดการตองขอตัวกอน”
เขากลาวจบก็ขีเมฆหายไปหัวหนาเผาเฉียงเหลียงรีบคอมกายคำนับแผนหลังทีหายลับไปของเขา
แมแเฉินหลี่จะแข็งแกรงสู้เขาไมได้แตเขาไมรู้สึกวามีสิ่งใดไมเหมาะสมฺฺ
กลับกันเขารูสึกขอบคุณเฉินหลื่อยางยิ่งเพราะเขาสืบขาวมาแลววาแดนสวรรคไมเคยมอบตำแหนงใหเผาหนึงเผาใดโดยเฉพาะมากอน
“ในที่สุดก็เข้าแดนสวรรค์ได้แล้ว!”
“หัวหนาเผาหากต้องเลือกก็เลือกผู้ที่แข็งแกรงที่สุดเถิดขถึงอย่างไรพอพวกเราขึนไปอยูบนฟ้าแลวก็ดูแลเผาเฉียงเหลียงไดอยูดี”
“ถูกตองแลวเพิงเขารวมแดนสวรรคหนแรกจะปลอยใหทหารสวรรคกับแมทัพสวรรคคนอื่นดกถูกเราไมได้”
“เฟลังของทหารสวรรค์เผามนุษย์ไมแข็งแกรงมากนักพวกเราจ
