ภายในตำหนักเมฆาม่วง…
[ปีติ้งเทียนที่หนึ่งร้อยสิบสี่ เยี่ยจ้านลงมือกับเจ้า เจ้ารอดชีวิตจากการท้าสู้ของเขาได้สำเร็จ รอดพ้นเคราะห์ภัยสังหารไปได้ ได้รับรางวัลรอดชีวิตเป็นวัตถุวิญญาณ นามว่า ‘ป่าโบราณต้องห้าม’]
เจียงฉางเซิงมองจ้องบรรทัดนี้แล้วถอนหายใจอย่างเงียบๆ
การลงมือหนนี้เป็นการหยั่งเชิง เขาอยากรู้ว่าขั้นยอดยุทธ์กำเนิดสวรรค์ยังได้รางวัลอยู่หรือไม่ โชคดีที่ยังได้อยู่
แต่พลังของเยี่ยจ้านเหนือกว่าไท่สือฉางเชอไปไกลแล้ว คาดว่าคงประเมินเป็นขั้นยอดยุทธกำเนิดสวรรค์ธรรมดาไม่ได้
หลังจากนิพพานขั้นสี่ เยี่ยจ้านแทบจะเหมือนผลัดร่างเปลี่ยนกระดูก หากไม่ใช่ว่าเขาลงมือทันเวลา ไท่สือฉางเชอคงตายแน่ๆ
แค่เส้นวิถียุทธ์ไม่ได้จริงๆ ขนาดเยี่ยจ้านยังสำแดงยอดเคล็ดวิชาเช่นนี้ออกมาได้ ผู้แข็งแกร่งบนมหาพิภพนนิลเหลืองเหล่านั้นก็คงใช้ระดับขั้นไปวัดพลังไม่ได้แล้ว
เจียงฉางเซิงครุ่นคิดอยู่เงียบๆ หลังจากนั้นจึงเริ่มสืบทอดความทรงจำเกี่ยวกับ ป่าโบราณต้องห้าม
ป่าโบราณต้องห้าม มีเขตอาคมอันสลับซับซ้อนเกิดขึ้นมาพร้อมกับมัน มันสกัดกั้นการค้นหา ทำให้คนที่อยู่ในป่าสูญเสียการควบคุมกายเนื้อและจิตวิญญาณ ทำให้พวกเขาทุกข์ทรมานอยู่ในภาพลวงตาอันไม่มีวันจบสิ้นได้
เจ้าสิ่งนี้ใช้ประโยชน์ได้แค่ตอนสอบสวนหรือทำให้คนบรรลุวิชาเท่านั้น ไม่อาจเพิ่มพลังให้เจียงฉางเซิงได้โดยตรง แต่เจียงฉางเซิงไม่ผิดหวัง กลับกันเขากลับรู้สึกว่าเยี่ยมมากทีเดียว อย่า
