งรับลูกเดียว การที่พวกมันยังไม่เป่าแตรบุก ก็ถือว่าบรรพบุรุษคุ้มครองแค่ไหนแล้ว
เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไปอย่างเชื่องช้า แรงกดดันมหาศาลก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ
ถึงขั้นที่ระดับขอบเขตหลอมภายในอย่างต่งปู๋เหวยและหลิวขวง ยังรู้สึกว่าอากาศรอบตัวมันหนักอึ้งจนสูดลมหายใจแทบไม่เข้า
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบรรดานักสู้ปลายแถวระดับขอบเขตหลอมโลหิตและปราณโลหิตที่ยืนขาสั่นผับๆ อยู่รอบด้าน
ทว่า… ในฐานะนักสู้แห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์ เมื่อต้องประจันหน้ากับศัตรูคู่อาฆาตอย่างพวกหมื่นเผ่าพันธุ์ ก็ไม่มีใครหน้าไหนคิดจะหันหลังหนีเลยแม้แต่คนเดียว!
เพราะเบื้องหลังกำแพงนี้ คือชีวิตประชาชนตาดำๆ นับแสนชีวิต! หากพวกเขาก้าวถอยหลังเพียงก้าวเดียว ประชาชนผู้บริสุทธิ์เหล่านั้นก็จะถูกฉีกทึ้งเป็นชิ้นๆ ด้วยน้ำมือของพวกเดรัจฉานหมื่นเผ่าพันธุ์!
พวกเขาไม่กล้าถอย และไม่มีสิทธิ์ถอย!
ต่งปู๋เหวยและหลิวขวงยืนหยัดประจัญบานอยู่บนกำแพง เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมจนเสื้อผ้าชุ่มโชกราวกับเพิ่งขึ้นจากน้ำ
แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน ไม่มีใครมามัวใส่ใจเรื่องหยุมหยิมพวกนี้อีก สมาธิทุกหยาดหยดของพวกเขาล้วนจดจ่อไปยังช่องทางเชื่อมมิติเบื้องหน้า
ทันใดนั้น ภายในใจกลางวังว
