อันโอ่อ่ากว้างขวาง ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้หรู ทอดสายตามองทะลุหน้าต่างกระจกบานใหญ่อย่างเงียบงัน ไม่รู้ว่าในหัวกำลังขบคิดเรื่องใด
จู่ๆ มิติภายในห้องทำงานก็เกิดการบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง!
ร่างเงาเลือนรางของใครบางคนค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้สุ้มเสียง
ชายวัยกลางคนเลิกคิ้วเล็กน้อย ทว่าทันทีที่เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคย สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในพริบตา เขารีบลุกพรวดขึ้นมาจัดแจงเสื้อผ้า ยืนตัวตรงโค้งคำนับอย่างนอบน้อมถึงขีดสุด
“ศิษย์ ขอคารวะท่านอาจารย์ครับ!”
ร่างเงาเลือนรางนั้นเริ่มควบแน่นจนกลายเป็นรูปธรรมชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
ทีละน้อย ร่างที่แท้จริงของ ‘ราชันพิฆาตมังกร’ ก็ปรากฏตัวตระหง่านอยู่กลางห้องทำงาน!
เขายังคงมาในสภาพสวมกางเกงขาสั้นลายดอกสีสดใสบาดตา ท่าทางดูยียวนกวนประสาทและไม่แยแสฟ้าดินเหมือนเช่นเคย นิ้วมืออวบอูมข้างหนึ่งสวมแหวนทองคำวงเขื่องประดับบารมี ส่วนอีกข้างคีบซิการ์มวนโตเอาไว้ เขาค่อยๆ อัดควันเข้าปอดลึกๆ หนึ่งอึก
“ที่เมืองเหิงเฉิง มณฑลเจียงหนาน มีช่องทางเชื่อมหมื่นเผ่าพันธุ์โผล่ขึ้นมา แกคงได้ข่าวแล้วสินะ?”
ราชันพิฆาตมังกรพ่นควันซิการ์เป็นวงกลมลอยล
