มณฑลเจียงหนาน ณ ใจกลางหุบเขาลึกสุดหยั่งคาด
ภายในตำหนักเร้นลับที่ซ่อนตัวอยู่กลางเทือกเขา ท่ามกลางห้องโถงอันมืดมิด
เก้าอี้สิบตัวถูกจัดวางล้อมเป็นวง
บนเก้าอี้เหล่านั้น ปรากฏร่างคนสิบคนในชุดคลุมสีดำทมิฬนั่งนิ่งขรึมราวกับภูตผี
จู่ๆ เปลวไฟจากตะเกียงดวงหนึ่งก็สว่างวาบ ขับไล่ความมืดมิดออกไปบางส่วน
ทว่า ภายใต้ชุดคลุมมิดชิดนั้น กลับไม่มีใครสามารถมองเห็นใบหน้าของพวกเขาได้ชัดเจน
ทันใดนั้น ชายชุดดำบนตำแหน่งประธานก็ค่อยๆ เอ่ยปากทำลายความเงียบ
“ทุกท่าน... ชื่อเสียงของไอ้เด็กสวะซูอวี่ชักจะโด่งดังเกินไปแล้ว พวกเจ้าคิดว่าควรจัดการยังไง?”
เสียงของหัวหน้าชุดดำแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูเหล็ก
สิ้นเสียงนั้น ทั่วทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วขณะ
“ตอนนี้ซูอวี่กบดานอยู่ในค่ายอัจฉริยะ มีเจียงซ่างคอยคุ้มกะลาหัวอยู่ พวกเราลงมือสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ อีกอย่าง… ข่าวลือช่วงนี้บอกว่ามันมีไพ่ตายระดับสังหารปรมาจารย์ ข้าว่าพวกเราควรระวังตัวไว้ก่อนดีกว่า” น้ำเสียงเนือยๆ สายหนึ่งดังขึ้น
แต่แล้วก็มีเสียงตวาดกร้าวโต้แย้งทันควัน
“เหอะ! ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่การล่าหัวอัจฉริยะเผ่าพันธุ์มนุษย์ ต้องมานั่งปอดแหกหวาดระแวงขนาดนี้? เต็มที
