ังนั่งสมาธิอยู่บนยอดเขา แววตาของมันเต็มไปด้วยความระแวดระวังขั้นสุด
เวลาล่วงเลยผ่านไป มันยิ่งคิดไม่ออกว่า เหตุใดหวังหลงถึงได้ดูใจเย็นและมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมขนาดนี้
หรือว่า… ยอมยกธงขาวไปแล้วดื้อๆ ?
แต่ยิ่งอีกฝ่ายนิ่งเฉย ลางสังหรณ์อันตรายในใจของชายชราชุดขาวก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
เพราะยังไงซะ หวังหลงก็ไม่ใช่ตะเกียงไร้น้ำมันที่ใครจะมาเคี้ยวเล่นได้ง่ายๆ อยู่แล้ว
แม้ขุมกำลังของมณฑลเจียงหนานจะอยู่รั้งท้ายเมื่อเทียบกับทั่วทั้งภูมิภาคแดนใต้
แต่หากวัดกันที่พลังฝีมือส่วนตัวของหวังหลงเพียงอย่างเดียว…
ในบรรดายอดฝีมือปรมาจารย์ทั่วภูมิภาค เขาถูกจัดให้อยู่ในระดับแนวหน้าอย่างไม่ต้องสงสัย!
เมื่อหันกลับมามองตัวเอง มันเป็นเพียงปรมาจารย์ระดับกลางค่อนไปทางต่ำ ยังมีช่องว่างความห่างชั้นกับหวังหลงอยู่อีกมากโข
เดิมที การบากหน้ามาขัดขวางหวังหลงก็เป็นภารกิจที่เสี่ยงตายสุดๆ อยู่แล้ว แค่ถ่วงเวลาไว้ได้สักสิบห้านาทีก็ถือว่าปิดจ๊อบได้อย่างสมบูรณ์แบบ
แต่ตอนนี้เวลาผ่านไปพักใหญ่ หวังหลงกลับยังคงนั่งสมาธินิ่งเป็นรูปปั้นอยู่บนยอดเขา ราวกับไม่แยแสเรื่องราวความเป็นตายทางฝั่งค่ายอัจฉริยะเลยสักนิด
จุดนี้เองที่สะกิดใจชายชราช
