ณ สมาคมผู้ฝึกยุทธมณฑลเจียงหนาน
หวังหลงกำลังเอนกายทอดอารมณ์อยู่บนเก้าอี้โยก แกว่งไกวไปมาอย่างสุขสำราญไร้กังวล
ทันใดนั้น นัยน์ตาที่หรี่พริ้มของเขาก็พลันเบิกโพลงกะทันหัน!
เขาหันขวับไปมองทางทิศตะวันออก ทิศทางนั้น… ราวกับมีกลิ่นอายพลังอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งกำลังแผ่ซ่านลุกลามออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“นี่มัน… กลิ่นอายระดับปรมาจารย์?” สีหน้าของหวังหลงแปรเปลี่ยนไป “บัดซบเอ๊ย! มณฑลเจียงหนานมีปรมาจารย์โผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ!”
หยาดเหงื่อเม็ดเป้งผุดซึมบนใบหน้าชราของหวังหลง
ในฐานะประธานสมาคมผู้ฝึกยุทธเจียงหนาน หากมียอดฝีมือระดับปรมาจารย์เร้นกายลักลอบเข้ามาแล้วเขาไม่รู้ตัว นั่นย่อมเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย!
หากเป็นปรมาจารย์เผ่ามนุษย์ด้วยกันก็ยังพอคุยกันได้ แต่หากเป็นพวก ‘เผ่าหมื่นวิถี’ หรือ ‘นิกายหมื่นวิถี’ ลัทธินอกรีตล่ะก็… งานหยาบแน่!
วูบ!
ร่างของหวังหลงอันตรธานหายไปจากสมาคมผู้ฝึกยุทธในชั่วพริบตา
เมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขาก็ไปยืนตระหง่านอยู่บนยอดเขาแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเมืองเจียงหนานแล้ว
หวังหลงตีหน้าเคร่งขรึม แหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าเวิ้งว้าง
“ในเมื่อมาเยือนแล้ว ก็ไสหัวออกมาเถอะ! อย่ามัวทำตัวลับๆ ล่อๆ เป
