กร่างชายชราชุดขาว
ราวกับดวงดาราบนฟากฟ้าที่ร่วงหล่นลงมาทาบทับระหว่างฟ้าดิน ชั่วขณะนั้น แสงดาราเจิดจรัสข่มรัศมีจนฟ้าดินซีดเผือดไร้สีสัน!
หวังหลงยืนตระหง่านนิ่งสงบอยู่บนยอดเขา สองมือไพล่หลัง ทอดสายตามองปาหี่ของอีกฝ่ายอย่างเย็นชา
“ที่พวกแกมา… ก็เพื่อหมายหัวซูอวี่สินะ!”
เปลือกตาของชายชราชุดขาวหรี่แคบลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ในเมื่อพี่หวังดูออกอย่างทะลุปรุโปร่ง เช่นนั้นก็ย่อมต้องรู้ตัวว่า… ทางฝั่งนั้น พี่หวังคงสอดมือเข้าไปสกัดกั้นไม่ได้แล้ว”
เมื่อได้ยินวาจาโอหังของอีกฝ่าย หวังหลงกลับแหงนหน้าระเบิดเสียงหัวเราะลั่นฟ้ากะทันหัน
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! แล้วทำไมฉันต้องเปลืองแรงสอดมือเข้าไปยุ่งด้วยล่ะ?”
หวังหลงมองชายชราชุดขาวด้วยสายตาประหลาดล้ำ ราวกับกำลังมองดูคนโง่เง่าเต่าตุ่นที่รนหาที่ตายไม่รู้ตัว
ชายชราชุดขาวขมวดคิ้วแน่น เอ่ยเสียงขรึมอย่างไม่สบอารมณ์
“มณฑลเจียงหนานมีพี่หวังเป็นเสาหลักปรมาจารย์เพียงคนเดียว ค่ายอัจฉริยะไร้น้ำยาแห่งนั้นมีแค่ยอดฝีมือขอบเขตเหินเวหาหนึ่งคนกับพวกกายาทองคำอีกหยิบมือ… จะเอาปัญญาที่ไหนไปต้านทานโทสะของยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ได้!”
หวังหลงยิ่งฟังก็ยิ่งหัวเราะร่วนเบิกบานใจหนั
