กกว่าเดิม
เขาถึงขั้นทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นหน้าตาเฉย ปลดน้ำเต้าสุราข้างเอวขึ้นมาซดอึกใหญ่
“ฮ่าๆๆ ฉันล่ะสงสัยจริงๆ… ว่าพวกคนตระกูลอวิ๋นอย่างแก สมองมันมีปัญหากลวงโบ๋กันหมดทั้งตระกูลเลยหรือไงวะ!”
หวังหลงหรี่ตายิ้มกริ่มจ้องเขม็งไปที่อีกฝ่าย สีหน้าของชายชราชุดขาวทะมึนตึงลงอย่างเห็นได้ชัด
“แม้พี่หวังจะก้าวล้ำไปถึงขอบเขตจันทรากระจ่างแล้ว แต่การเปิดปากดูถูกเหยียดหยามปรมาจารย์ตระกูลอวิ๋นเช่นนี้ มันไม่ออกจะกำเริบเสิบสานเกินไปหน่อยหรือไง!”
หวังหลงพ่นลมออกจมูกอย่างเหยียดหยาม ก่อนจะหัวเราะเยาะ
“แกถ่อมาถึงนี่เพราะคิดจะขวางฉันไม่ให้ไปช่วยซูอวี่ใช่ไหมล่ะ? หึหึ… ยินดีด้วย! แกทำสำเร็จแล้ว! ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ขอแค่… อีกเดี๋ยวแกอย่ามาร้องไห้น้ำตาเช็ดหัวเข่าเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!”
สีหน้าของชายชราชุดขาวดำทะมึนสุดขีด มันเดาทางหรืออ่านความคิดตาแก่เจ้าเล่ห์ตรงหน้าไม่ออกเลยแม้แต่น้อย
ส่วนในใจของหวังหลงนั้น กลับกำลังเบ่งบานไปด้วยความสะใจอย่างเริงร่า
คิดจะหน้าด้านไปลงมือฆ่าซูอวี่งั้นเหรอ? ถุย! อย่าว่าแต่พวกแกเป็นแค่ขอบเขตปรมาจารย์กระจอกๆ เลย ต่อให้เป็นยอดฝีมือ ‘ระดับโหว’ เหาะมาเอง ก็ช่วยชีวิตพวกแกไม่ได้โว้ย!
คนอื่นอ
