ฝีมือขอบเขตเหินเวหาแล้วจะลอยตัวเหนือความผิด เพราะในตระกูลอวิ๋น... ยอดฝีมือระดับเขานั้นไม่ได้มีแค่คนเดียว!
ครืน…
ในที่สุดบานประตูสีดำสนิทก็หยุดสั่นสะเทือน ร่างเงาสามสายก้าวเท้าปรากฏตัวออกมาสู่สายตาผู้คน… ซึ่งก็คือพวกของซูอวี่ทั้งสามนั่นเอง!
วินาทีที่ซูอวี่โผล่พ้นประตูมิติ อวิ๋นหรงก็แผดเสียงคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่าคลุ้มคลั่ง
“ไอ้เด็กบัดซบซูอวี่! แกกล้าดีนักนะที่ฆ่าอัจฉริยะตระกูลอวิ๋นของข้า… รนหาที่ตาย!!”
พริบตานั้น อวิ๋นหรงก็ระเบิดพลังพุ่งพรวดทะยานเข้าหาซูอวี่ดุจสายฟ้าแลบ!
ร่างของเขาห่อหุ้มด้วยอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัว พลังวิญญาณอันบ้าคลั่งควบแน่นกลายเป็นเส้นแส้ฟาดฟันทะลวงห้วงอากาศเข้าใส่ซูอวี่อย่างอำมหิต!
“แกกล้าเรอะ!!”
เจียงซ่างตวาดลั่นปานฟ้าผ่า ระเบิดปราณพลังขอบเขตเหินเวหาพุ่งเข้าสกัดกั้นในทันที! เขาซัดหมัดเปรี้ยงออกไปหนึ่งครา พลังหมัดบดขยี้การโจมตีของอวิ๋นหรงจนแตกกระจายสลายไปกลางอากาศอย่างหมดจด!
“อวิ๋นหรง! แกคิดจะทำบ้าอะไร!!”
เจียงซ่างชี้หน้าตวาดเสียงเหี้ยม ไอ้เวรบัดซบนี่… มันกล้าลงมือหมายหัวจะฆ่าซูอวี่ต่อหน้าต่อตาเขากันดื้อๆ เลยงั้นเหรอ!
การกระทำหยามเกียรติเช่นนี้ เป็นสิ่งที่เจียงซ่างไม่มีวันทนดูได
