องกลัว! ตราบใดที่ยังเหยียบอยู่บนผืนแผ่นดินเจียงหนาน ต่อให้เป็นตระกูลอวิ๋นหน้าไหนก็ไม่มีทางกล้าลงมือกับนายอย่างโจ่งแจ้งแน่นอน! และถ้าพวกมันกล้าใช้วิธีสกปรกลอบกัดในเงามืดล่ะก็… นายก็บากหน้าไปขอให้ ‘อาจารย์’ ของนายออกโรงซะ!”
แน่นอนว่าเจียงซ่างไม่มีวันยอมให้มรดกสืบทอดปรมาจารย์ชิ้นนี้หลุดลอยไปตกอยู่ในมือมณฑลอื่นเด็ดขาด!
อย่าลืมว่า หลินอวี่คือวีรบุรุษปรมาจารย์แห่งมณฑลเจียงหนาน! หากมรดกอันล้ำค่าของเขาต้องถูกพวกหมาหมู่จากมณฑลอื่นปล้นชิงไปต่อหน้าต่อตา ถ้าข่าวนี้แพร่งพรายออกไป… คนมณฑลเจียงหนานทั้งมณฑลคงได้เอาหน้ามุดแทรกแผ่นดินหนีด้วยความอัปยศอดสูเป็นแน่!
นัยน์ตาของซูอวี่ทอประกายวูบวาบ เยือกเย็นจนไม่อาจคาดเดาความคิดเบื้องลึก
“ว่ายังไงซูอวี่! แค่ยอมสละมรดกสืบทอดนั่นมาให้ข้า หนี้แค้นสายเลือดระหว่างตระกูลอวิ๋นกับแก… ข้าจะถือซะว่าเจ๊ากันไป ลบเลือนราวกับไม่เคยเกิดขึ้น!”
อวิ๋นหรงยังคงพ่นวาจาหว่านล้อมกึ่งบีบคั้นไม่เลิกรา
ทว่า… ซูอวี่กลับเพียงแค่เค้นเสียงหัวเราะหยันพ่นลมออกจมูก
ตลกสิ้นดี! ที่ผ่านมามีแต่หมาลอบกัดอย่างตระกูลอวิ๋นที่เป็นฝ่ายมารังควานตามล้างตามผลาญเขาไม่เลิกรา! แต่พอตอนนี้ดันอยากได้ขุมทรัพย์มรดกปรมาจา
