เจียงซ่างมองยอดอัจฉริยะของตนด้วยรอยยิ้ม เอ่ยปากชมไม่ขาดปาก
“กลับมาก็ดีแล้ว! รอดกลับมาก็ดีแล้ว!”
“จริงสิ แล้วหวังหลินกับซูอวี่ล่ะ?” เจียงซ่างหันไปถามตู้เนี่ยนกวนกับโอวหยางหนิงเสวี่ย
ตอนนี้เหลือเพียงหวังหลิน หลี่เสี่ยนจง และซูอวี่ที่ยังไร้วี่แวว
เมื่อตู้เนี่ยนกวนรอดกลับมา เขาจึงรีบเอ่ยถามสถานการณ์ทันที
“เอ่อ…”
ตู้เนี่ยนกวนและโอวหยางหนิงเสวี่ยหันมาสบตากัน อึกอักไม่รู้จะเริ่มอธิบายอย่างไรดี
จังหวะนั้นเอง เสียงแค่นหัวเราะถากถางของหวงเส้าเทียนก็ดังแทรกขึ้นมา
“หรือว่าซูอวี่มันตายโหงไปแล้ว พวกนายถึงได้อึกอักไม่อยากพูดล่ะ!”
สิ้นคำพูดประสงค์ร้ายของหวงเส้าเทียน สีหน้าของเจียงซ่างก็ทะมึนตึงทันที เขาหันขวับไปจ้องตู้เนี่ยนกวนเขม็งเพื่อเค้นเอาคำตอบ
ตู้เนี่ยนกวนกับโอวหยางหนิงเสวี่ยขมวดคิ้วแน่น วาจาพล่อยๆ ของหวงเส้าเทียนทำให้พวกเขารู้สึกเดือดดาลขึ้นมาจริงๆ
ตู้เนี่ยนกวนตวัดสายตาเย็นชาปรายมองหวงเส้าเทียนราวกับมองคนโง่ ก่อนจะเอ่ยปากเน้นทีละคำ
“หวังหลินและหลี่เสี่ยนจง สมคบคิดกับอวิ๋นฉี่แห่งดินแดนฉู่ หวังลอบสังหารพวกเรา… ทว่ากลับถูกซูอวี่จัดการตายไปหมดแล้ว!”
เจียงซ่างได้ฟังรูม่านตาก็หดเกร็งอย่างรุนแรง ก
