ยงรอยบิ่นและรอยขีดข่วนสลักลึกอยู่เต็มเนื้อเหล็ก บอกเล่าเรื่องราวการนองเลือดและร่องรอยแห่งกาลเวลาที่ถูกฝังกลบมาเนิ่นนาน
“ขึ้นมาโว้ย!!!”
ซูอวี่แผดเสียงคำรามลั่นอีกระลอก สองมือกำด้ามดาบแน่นจนกระดูกลั่นกรอบแกรบ พละกำลังทุกหยาดหยดในร่างทะลักจุดเดือด! พริบตานั้น พลังมหาศาลก็กระชากตัวดาบส่วนที่เหลือหลุดพรวดออกจากพื้นปฐพีอย่างสมบูรณ์!
ครืนนน!!!
ทันทีที่ดาบหลุดจากฝักจองจำ พลังวิญญาณบริสุทธิ์มหาศาลก็ระเบิดทะลักออกจากตัวดาบเป็นสายน้ำเชี่ยวกราก ก่อนจะพุ่งทะลวงอัดกระแทกเข้าสู่ร่างกายของซูอวี่อย่างบ้าคลั่งราวกับหาแหล่งพำนักใหม่เจอ!
“นี่มัน…”
ม่านตาของซูอวี่หดวูบ
วินาทีเดียวกันนั้น ร่างโครงกระดูกของหลินอวี่ที่นั่งอยู่บนแท่นหินถึงกับลุกพรวดขึ้นมาอย่างลืมตัว
“พลังวิญญาณป้อนกลับ! ดาบเล่มนั้น… ยอมรับเจ้าแล้ว!”
อดีตปรมาจารย์ไร้พ่ายพึมพำ แววตาที่ลุกโชนด้วยเพลิงสีน้ำเงินทอประกายอาวรณ์ลึกซึ้ง
“สหายเก่าเอ๋ย… ในที่สุดก็ถึงเวลาต้องกล่าวคำอำลากันแล้วสินะ”
หลินอวี่ยิ้มบางๆ สายตาทอดมองคมดาบโบราณคู่ใจเป็นครั้งสุดท้าย
เช้ง…
ทว่าซูอวี่ในยามนี้กลับไม่อาจรับรู้ถึงฉากสั่งลาอันน่าซาบซึ้งใจได้เลย! เพราะสติสัมปชัญญะทั้งหมดของเขา
