มองทุกคนในตำหนัก ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ร่างของซูอวี่เนิ่นนาน
“ไม่เลว!”
น้ำเสียงแหบพร่าดุจเสียงเสียดสีของกระดูกดังขึ้น ไม่รู้ว่ามันเอ่ยชมทุกคน หรือจงใจเอ่ยชมซูอวี่เพียงคนเดียว ชั่วขณะนั้น สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่ร่างโครงกระดูกโบราณนั่น
ร่างโครงกระดูกประกาศกร้าวเสียงก้อง
“ข้าคือหลินอวี่ แห่งเมืองหลวงมณฑลเจียงหนาน! ในอดีตข้าตะลุยศึกสังหารหมื่นเผ่าพันธุ์ บั่นคอยอดฝีมือต่างดาวขอบเขตเหินเวหานับร้อย สังหารขอบเขตปรมาจารย์นับสิบ และเด็ดหัวขอบเขตโหวไปหนึ่งคน!”
“ข้าคือปรมาจารย์ไร้พ่าย! ปรมาจารย์อันดับหนึ่งแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์!”
“คมดาบของข้า มีไว้บั่นคอหมื่นเผ่าพันธุ์ใต้หล้า!”
“คมดาบของข้า หากมิใช่อัจฉริยะเหนือผู้คน ย่อมไม่อาจครอบครอง!”
“วันนี้ ข้าได้ทิ้งมรดกสืบทอดเอาไว้ ผู้ใดคว้าคมดาบของข้าได้ ผู้นั้นคือผู้สืบทอดของข้า!”
สิ้นคำประกาศกร้าว วังวนขนาดยักษ์พลันฉีกกระชากอากาศปรากฏขึ้นกลางตำหนัก! คลื่นพลังอันเกรี้ยวกราดปะทุออกจากใจกลางวังวน พร้อมกลิ่นอายโอหังทะลุฟ้าที่แผ่ซ่านครอบคลุมไปทุกตารางนิ้ว
เมื่อกลิ่นอายจองหองนี้ปะทะร่าง สีหน้าของทุกคนพลันบิดเบี้ยวอีกครั้ง เดิมทีลำพังแค่แรงกดดันตอนแรกก็แทบจะรับไม่ไหว
