อไป… จะเป็นใครไปได้อีกนอกจากมัน!
ซูอวี่ก้าวเดินเข้าหาอวิ๋นฉี่อย่างเชื่องช้า สีหน้าของอวิ๋นฉี่บิดเบี้ยวไปด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุด มันตะเกียกตะกายถอยร่นไปด้านหลังอย่างทุลักทุเล ปากก็พ่นคำขู่ไม่หยุด
“ไอ้ซูอวี่! แกฆ่าฉันไม่ได้นะเว้ย! ฉันคืออัจฉริยะของตระกูลอวิ๋น! ถ้าแกกล้าแตะต้องฉันล่ะก็ ตระกูลอวิ๋นไม่มีทางปล่อยแกไว้แน่ แกจะต้องโดนตามล่าจนตายโหง!”
“ซูอวี่! แกห้ามฆ่าฉันเด็ดขาด!!”
อวิ๋นฉี่แผดเสียงแหกปากลั่น มันสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงจิตสังหารอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของซูอวี่!
มันไม่สงสัยเลยสักนิด ว่าซูอวี่มีความกล้าบ้าบิ่นและพลังมากพอที่จะเด็ดหัวมันทิ้งตรงนี้!
ทว่า ซูอวี่กลับทำหูทวนลมราวกับไม่ได้ยินเสียงหมาเห่าหอน เขายังคงก้าวเท้าเข้าหาอวิ๋นฉี่อย่างเนิบนาบ... ทีละก้าว… ทีละก้าว…
“ไอ้ซูอวี่ แกกล้าเรอะ! ตระกูลอวิ๋นของฉันมียอดฝีมือระดับปรมาจารย์คอยหนุนหลังอยู่นะโว้ย! ถ้าแกกล้าฆ่าฉัน ปรมาจารย์ของตระกูลจะต้องตามล่าแกไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว ต่อให้เป็นปรมาจารย์ของมณฑลเจียงหนานหน้าไหน ก็คุ้มกะลาหัวแกไม่ได้หรอก!”
“มณฑลฉู่ของฉันยังมียอดฝีมือระดับโหวคอยคุ้มกะลาหัวอยู่ด้วย! ถึงเวลานั้นถ้าระดับโหวออกโรงล่ะก็ ต่อให้
